Blog of my life

Μπράβο τα ...παιδιά!!!

2011-11-27T23:56:00.002+02:00

Πόσες φορές κι αν έχω ακούσει τη φράση "αυτή η γενιά δεν ξέρει να διασκεδάζει" ή "να δεις τι γινόταν σε πάρτυ στις δικές μας εποχές" από στομάτα μεγαλυτέρων και τους θεωρούσα υπερβολικούς. Κι άλλες τόσες φορές "μα μουσική είναι αυτή που ακούτε;πώς να διασκεδάσεις με τέτοια μουσική". Μετά το χθεσινό, τείνω να ασπάζομαι όλες αυτές τις απόψεις.

Είμαι σε μπαράκι και απολαμβάνω ωραία,κρύα μπυρίτσα ακούγοντας παλιά,καλή rock-disco μουσική. Κύριο θέμα συζήτησης αποτελεί μια παρέα 4-5 50άρηδων οι οποίοι σαν να αναγεννήθηκαν,σαν να περνούν μια δεύτερη,μπορεί και τρίτη, εφηβία χορεύουν με περίσσιο πάθος και αξιοζήλευτες κινήσεις στο ρυθμό της μουσικής. Ο ένας ψηλός, καμαρωτός, με λίγα μαλλιά στην κεφαλή και με μια κοιλιά που δικαιολογούνταν από τις τόσες μπύρες που παράγγελνε να χορεύει ωσάν άλλος John Travolta. Ο δεύτερος, λίγο πιο κοντός, με κοιλίτσα που συναγωνιζόταν αυτήν του πρώτου και με νεανικό φουτεράκι για να ξεγελάει τα χρόνια που πέρασαν από πάνω του. Η τύπισσα δίπλα τους, με σώμα που το ζηλεύει 20άρα να χορεύει ναζιάρικα και με τους δύο. Κι οι υπόλοιποι της παρέας στο ίδιο στυλ και με την ίδια όρεξη ακολουθούσαν τους τρεις πρώτους.

Ήταν οι μόνοι σ' όλο το μπαρ που ήταν τόσο ζωντανοί και φασαρίοζοι κάτι που πιστεύω προκάλεσε εντύπωση όχι μόνο σε μας αλλά και στις υπόλοιπες παρέες. Αρχικά σκέφτηκαμε πόσο παράξενο και περίεργο φαινόταν ανάμεσα σε τόσο κόσμο που καθόταν ήρεμα και απολάμβανε το ποτό του, μια παρέα να τα σπάει κυριολεκτικά και μεταφορικά και να μην της καίγεται καρφί. Μετά, παρατηρώντας κάτι άλλους συνομήλικους τους να κάθονται σ' ένα τραπέζι σαν μαγκούφηδες και με το ζόρι να ανταλλάζουν μια κουβέντα με την παρέα τους σκέφτηκα ότι χίλιες φορές στα 50 μου να τα σπάω κι εγώ σαν αυτούς και ας με θεωρούν παράξενο οι γύρω μου. Είχα αρχίσει ήδη να τους συμπαθώ. Έπειτα, άρχισα να σκέφτομαι τί μπορεί να κρύβεται πίσω από αυτές τις φυσιογνωμίες. Ένας μεγαλογιατρός, ένας επιτυχημένος αρχιτέκτονας, μια οικονομική διευθύντρια. Ή ότι αν είναι έτσι τώρα, στα νιάτα τους πρέπει να ήταν ακόμη πιο φοβερό παρεάκι που έκαναν χαλασμό σε κάθε ντισκοτέκ της Αθήνας. Μου θύμισε τη δικιά μου παρέα και τα ξενύχτια μας....Όχι μόνο τους συμπαθούσα, τους θαύμαζα κιόλας. Κι όσο περνούσε η ώρα, το κέφι τους αυξάνοταν και η παρέα γινόταν όλο και μεγαλύτερη μιας και συμπαρασύρανε και άλλους από το μαγαζί.

Φέυγοντας, λίγο πριν βγω από το μπαράκι, κοίταξα λίγο πίσω μου. Τί γινόταν; Στη μια μεριά οι φασαριόζοι, ορεξάτοι 45-50άρηδες να χορεύουν όλο ζωντάνια, να τα σπάνε ξεχνώντας όλα τα προβλήματα και την κούραση της καθημερινότητας και γενικά να επικρατεί μια φανταστική ατμόσφαιιρα και στην άλλη μεριά του μαγαζιού λυκειόπαιδα να κάθονται απλά στις καρέκλες καπνίζοντας και πίνοντας, ήρεμα, χωρίς φωνές, χωρίς γέλια, χωρίς το κέφι και τη ζωντάνια που θα έπρεπε να χαρακτηρίζουν άτομα 17-18 χρονών.

Μήπως τελικά έχουν δίκιο όλοι αυτοί; Μήπως η νέα γενιά δεν ξέρει να διασκεδάζει;

Came back wearing a smile...

2011-10-20T01:41:00.006+03:00

Και ναι! Είναι γεγονός. Επέστρεψα. Είμαι εδώ. Μετά από σχεδόν έξι μήνες πιάνω και πάλι το "πενάκι" μου για να γράψω δύο γραμμές στο blogάκι που παραμέλησα τελευταίως.Η επιστροφή μου εδώ συνδύαζεται και με άλλες επιστροφές στη ζωή μου. Επιστροφή στην Αθήνα, μόνιμος κάτοικος Μελισσίων μετά από 5 χρόνια απουσίας. Επιστροφή στο διάβασμα μετά από ..καιρό και επιστροφή σε μια ρουτίνα την οποία είχα ξεχάσει μετά από Bordeaux και καλοκαίρι.

Η επιστροφή σε όλα αυτά με βρίσκει πολύ μπερδεμένο. Γενικά: τί κάνω,ποιός είμαι,πού πάω..Έχω μια σχολή την οποία θέλω να τελειώσω αλλά δε γίνεται. Έχω τους φίλους που ένας-ένας παίρνουν πτυχία,δουλεύουν,μπαίνουν φαντάροι κι εγώ μένω εδώ φρουρός των Μελισσίων. Αισθάνομαι ότι όλοι γύρω μου προχωράνε και εγώ μένω στάσιμος. Λίγο καιρό πριν ένιωθα πολύ άσχημα με τον ίδιο μου τον εαυτό επειδή ξυπνούσα το πρωί χωρίς να έχω κάτι παραγωγικό, κάτι χρήσιμο να κάνω κατά τη διάρκεια της μέρας. Όλο αυτό με άγχωνε, με έκανε πιο νευρικό, απαισιόδοξο. Για να μην μακρυγορώ, τα έβλεπα όλα μαύρα και δεν ήμουν καλά.

Είναι όμως κάποια πραγματάκια,κάποια μεγάλα και κάποια πολύ μικρά κι ασήμαντα πραγματάκια που μου άλλαξαν τη διάθεση και μ' έκαναν να βλέπω τη φωτεινή πλευρά της ζωής. Δεν άλλαξε κάτι ριζικά προς το καλύτερο. Ούτε σχολή τέλειωσα, ούτε φαντάρος πήγα, ούτε προχωράω σε κάτι. Απλά νιώθω καλά. Έβαλα κάποια πράγματα σε σειρά, έβαλα ένα πρόγραμμα που ελπίζω να ακολουθήσω κι αυτό μου δίνει την δύναμη,την αισιοδοξία και την πεποίθηση ότι όλα θα πάνε καλύτερα. Τουλάχιστον, αν γίνουν όπως θέλω, και μέχρι στιγμής έτσι γίνονται, δεν θα αίσθανομαι άσχημα με τον εαυτό μου και αυτό είναι το σημαντικό.

Μπορώ όμως να πω από τώρα ότι είναι κάποιες στιγμές, κάποιες ώρες της μέρας που αισθάνομαι σαν να "φοράω ένα χαμόγελο". Και μ'αρέσω έτσι..

Το 58...

2011-04-24T23:32:00.004+03:00

Το 58 είναι από μόνο του μια ιστορία εδώ στο Bordeaux..Κάθε φορά είναι κάτι καινούριο. Τίποτα δεν επαναλαμβάνεται. Τίποτα δε θυμίζει την προηγούμενη, ούτε την επόμενη. Είναι ένα θέμα από μόνο του. Κάτι που πρέπει να ζήσεις..Πέμπτη μέχρι Σάββατο. 2.00 με 5.00. Αλλά σε καμία περίπτωση δεν το βαριέσαι.

Στι; 2.00 είναι οι μεθυσμένοι. Κυρίως Γάλλοι αλλά οι μεθυσμένοι δεν έχουν εθνικότητα. Αυτό που τους χαρακτηρίζει είναι οι φωνές, τα τραγούδια, η "n'importe quoi" συμπεριφορά και η αστάθεια στις στροφές και στα απότομα φρεναρίσματα..Επικρατεί φασαρία, μπορεί να πετύχεις και κανάν τσακωμό. Όπως και να 'χει έχει πάντα γέλιο..

Στι; 3.00 αλλάζει το σκηνικό. Είναι αυτοί που δεν πρόλαβαν των 2.00 κι έτσι έκατσαν λίγο παραπάνω, ήπιαν πολύ παραπάνω και τώρα είναι στο 58 ,κοιμισμένοι, με το κεφάλι να στηρίζεται στο μπροστινό κάθισμα. Επικρατεί ησυχία. Κανείς δεν έχει το κουράγιο να τραγουδήσει ή να φωνάξει. Η αλήθεια είναι ότι κανείς δε μπορεί από το πολύ μεθύσι..Πρέπει να σαι προσεκτικός όμως γιατί μπορεί να βρεθείς αντιμέτωπος με καμιά "ρουκέτα"..Δεν έχει και τόσο γέλιο..

Στις 4.00 είναι κυρίως όσοι έφτασαν μόλις με το τρένο και κάποιοι που ξέμειναν ως αργά. Βλέπεις βαλίτσες, backpack και νυσταγμένα πρόσωπα. Τίποτα το πολύ ενδιαφέρον αντιθέτως είναι το πιο βαρετό.

Ωωωπ Village 1. Κατεβαίνω..

Erasmus 2.0

2011-02-21T16:43:00.002+02:00

21/2/2011

Πέρασε ήδη μια εβδομάδα εδώ. Δε μπορώ να πω ότι πέρασε γρήγορα αλλά δεν παραπονιέμαι. Ήξερα ότι οι πρώτες μέρες θα είναι λίγο περίεργες.

Με την εστία συνηθίζω σιγά σιγά και πλέον δε μου κάνει και ιδιαίτερη αίσθηση. Την έχω κάνει κάπως ανθρώπινη και έτσι παλεύεται η κατάσταση.

Εκτός από τις πρώτες γνωριμίες, μέσα στο σαββατοκύριακο έκανα κι άλλες. Γνώρισα δύο Ελληνίδες που είναι και αυτές εδώ για Εrasmus και βγήκαμε μια μέρα μαζί με την παρέα τους. Έχουν πολύ πλάκα. Είναι ήδη ένα μήνα και κάτι εδώ και γνωρίζουν πολλούς και διάφορους, από Λετονούς μέχρι Αμερικάνους. Μάλιστα, τους μαγείρεψαν ελληνικά φαγητά και ενθουσιάστηκαν όλοι τους.

Πήγαμε και σ' ένα μεγάλο club αλλά δε μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα.Ανακαλύψαμε όμως ένα μικρό μπαράκι που είναι φοβερό.Την πόλη ακόμα να την εξερευνήσω μέρα...Έχω χρόνο.Δε βιάζομαι..

Από σήμερα η σχολή είναι κλειστή για διακοπές κι έτσι ελάχιστοι έχουν μείνει εδώ στο Bordeaux .Έτσι κι εγώ αποφάσισα να μην κάτσω με σταυρωμένα χέρια και μόνος. Αρχικά σκεφτόμουν να πάω Εδιμβούργο, μετά για σκι στα Πυρηναία με δύο παιδιά, αλλά τελικά θα πάμε Παρίσι για 3 μέρες, μιας και για σκι δεν καταφέραμε να κλείσουμε..Καλά πρέπει να 'ναι και εκεί. Τί λέτε;;;

Erasmus 1.0

2011-02-21T16:38:00.002+02:00

16/2/11
Είναι η τέταρτη μέρα εδώ και αν έπρεπε να βάλω έναν τίτλο για να τις περιγράψω θα ήταν «χαμένος στη μετάφραση». Ακόμα δεν έχω προσαρμοστεί, νιώθω χαμένος,τα γαλλικά μου φαίνονται άπιαστα και ώρες ώρες απογοητεύομαι αν και ξέρω ότι είναι πολύ νωρίς για να περνάω όσο τέλεια το φανταζόμουν. Όμως προσπαθώ να βρω τα πατήματα μου και να μπω σε έναν ρυθμό.

Πλέον μπορώ να πω οτι έχω ξεπεράσει το αρχικό σοκ με το σπίτι.Είναι απ τις πιο παλιές και τραγικές εστίες, έτοιμο να πέσει αλλά όσο περνάει ο καιρός συνειδητοποιώ ότι εδώ θα μένω για τους επόμενους 5 μήνες γι αυτό πρέπει να το συνηθίζω αν θέλω να νιώθω άνετα.Καλού κακού όμως έκανα και μια αίτηση μήπως και τύχει και με βάλουν σε καλύτερο..

Από κανα δυό βόλτες που έκανα στην πόλη μπορώ να πω ότι είναι πολύ ωραία,μου θυμίζει κάτι από Εδιμβούργο και Ρώμη αλλά ακόμα δεν την έχω εξερευνήσει. Πάντως έχει πολύ ωραία στοιχεία.

Με τη σχολή μπορώ να πώ ότι όλα πάνε καλά.Το κτήριο τα σπάει. Θυμίζει όλα εκείνα στην Αμερική αλλά και το ντιζαινάτο Πανεπιστήμιο στο Εδιμβούργο.Πηγαίνω στα μαθήματα να δω τί παίζει για να ξέρω ποιά μπορώ να γλυτώνω, ποιά είναι υποχρεωτικά.κλπ. Με βοηθάει πολύ ο Guillame ο γορίλλας. Είναι ο πρώτος που γνώρισα από την τάξη μου και μ’ έχει βοηθήσει τόσο στα μαθήματα όσο και στα γύρω γύρω με το ίντερνετ, τους κώδικούς και τα μέιλ. Μάλλον γίγαντας είναι δεν του πάει το γορίλλας. Αλλά και οι υπόλοιποι που έχω γνωρίσει είναι πολύ κομπλέ και προσπαθούν να με βοηθήσουν όσο μπορούν.Πολύ εξυπηρετική είναι η Mariely μια συμπαθέστατη και όμορφη Βραζιλιάνα η οποία από την πρώτη μέρα βοηθάει στο οτιδήποτε.Είναι πολύ καλή.

Μέχρι σήμερα το απόγευμα ήταν ελάχιστοι οι ξένοι φοιτητές που είχα γνωρίσει όμως δεν είχαμε κάνει και πολύ παρέα. Κάτι Κινέζοι στο μάθημα των Γαλλικών ,ένας Πορτογάλλος που ήρθε να μάθει να φτιάχνει κρασιά, ο οποίος έχει πολύ πλάκα αλλά είναι λίγο χωριάτης και δύο Ιταλίδες. Όμως πριν λίγο στη συναυλία, γνώρισα έναν Αργεντίνο, τον Daher (ή κάπως έτσι) ,πολύ χαβαλές, το παλεύει κι αυτός με τα Γαλλικά, δύο Βραζιλιάνους κι έναν Ιταλό. Μου έιπαν οι Βραζιλιάνοι με τον Αργεντινό να πάμε να παίξουμε μπαλίτσα..Θα έχει πολύ γέλιο..Απ’ αυτούς έμαθα και την πρώτη μου ισπανική λέξη: forte
Αυτά προς το παρόν...

On air.. 6/2/2011 @ 22.00

2011-02-06T15:29:00.003+02:00

On air για τελευταία φορά μέχρι την επόμενη...

Προerasmια εκπομή με Γιώργο και Γιάννη στις επάλξεις..
Μείνετε ΟΛΟΙ συντονισμένοι!!!!!

Επικοινωνία στα george-orf@hotmail.com , giannisbarlas@hotmail.com

On air...23/1/2011 @22.00

2011-01-23T19:02:00.003+02:00

Στα μικρόφωνα και πάλι ο Γιάννης και ο Γιώργος σήμερα στις 22.00!!!!

Συντονιστείτε εδώ να μας κάνετε και να σας κάνουμε παρέα

Επικοινωνία με το "σταθμό" στο george-orf@hotmail.com

Δύο μήνες μόνο...

2010-12-14T21:06:00.006+02:00

Φίλοι μου, αυτό ήταν. Δύο μήνες έμειναν και μετά αντίο. Κι αν τα βάλουμε κάτω, μια οι διακοπές των Χριστουγέννων, μια η εξεταστική μετά, τί έμεινε;; Ας τα πάρουμε όμως με τη σειρά για να σας λυθούν οι απορίες..

Πέρσυ έκανα αίτηση για Erasmus. Ε να μην τα πολυλογώ, μετά από πολλές αιτήσεις, e-mails και ξανά αιτήσεις και mails, πριν λίγες μέρες έλαβα απάντηση ότι γίνομαι δεκτός. Έτσι λοιπόν,σε δύο μήνες από τώρα, θα βρίσκομαι στο Bordeaux. Για περίπου πέντε μήνες θα τριγυρνώ εκεί γύρω. Γαλλία, Ισπανία, καμιά Πορτογαλία κι όπου αλλού με βγάλει ο δρόμος. Αν με θέλετε κάτι, εκεί να με ψάξετε. Σε κανένα πάρτυ ερασμιτών, σε καμιά ψαγμένη καφετέρια στο στενάκι, στον ποδηλατόδρομο δίπλα στο ποτάμι.Κι αν δε με βρείτε ούτε κει, ρωτήστε για το που φτιάχνουν το καλύτερο κρασί..Κάπου εκεί θα βρίσκομαι ανάμεσα στα βαρέλια..

Εεε κι όπως καταλαβαίνετε, εγκαταλείπω και την Πάτρα. Όσοι πρόλαβαν, πρόλαβαν.Δεν ήταν μες στα αρχικά πλάνα βέβαια, αλλά κάτι το ότι με τη σχολή τα πάω καλά, κάτι το ότι θα γλυτώσω αρκετά χρήματα από νοίκια κλπ τελικά αποφάσισα να ξενοικιάσω, κι από Σεπτέμβρη βλέπουμε. Θα ξανάρθω, ως φιλοξενούμενος είναι σίγουρο. Ποιός ξέρει, ίσως να ξαναμείνω κιόλας. Αλλά το βέβαιο είναι ότι κατά το τέλος Γενάρη αφήνω το σπίτι, παίρνω την πραμάτεια μου και κουνάω μαντηλάκι. C'est la vie που λένε και οι Γάλλοι. Η αλήθεια είναι ότι δε φανταζόμουν αυτή τη στιγμή να έρχεται τόσο γρήγορα. Μου ήρθε πολύ ξαφνικό. Και είναι πολύ νωρίς. Άλλοι κάθονται 7-8 χρόνια κι εγώ φεύγω στα 4.5;; Πριν καν τελειώσει η κανονική διάρκεια των σπουδών μου..

Πέρασα καλά και ωραία χρόνια εδώ. Αξέχαστα θα έλεγα. Θα κουβαλάω πάντα πολλές γλυκές αναμνήσεις. Είμαι σίγουρος ότι θα τα νοστολγήσω όλα αυτά. θα μου λείψουν πολλοί και πολλά, ελπίζω να λείψω έστω και σε λίγους.

Μπορώ ακόμα και τώρα να κάνω πίσω και να συνεχίσω άλλον έναν χρόνο εδώ αλλά το Erasmus, ήταν κάτι που ήθελα να κάνω κι επιτέλους μου δίνεται η ευκαιρία. Ακόμα κι αν φαίνεται δύσκολο σε πολλούς ,κι όσο πλησιάζει η ώρα μου φαίνεται και μένα λίγο δύσκολο είναι η αλήθεια, είμαι αποφασισμένος να πάω και να το ζήσω. Και να γυρίσω πίσω απόλυτα ικανοποιημένος από την επιλογή μου,χωρίς να έχω μετανοιώσει και με πολλές ιστορίες να διηγούμαι στους φίλους.Όσοι έχουν πάει, μιλάνε με τα καλύτερα λόγια και ότι είναι μια εμπειρία που δεν συγκρίνεται με καμία. Αυτό θέλω να λέω κι εγώ από το καλοκαίρι που θα επιστρέψω.

Έτσι έχουν τα πράγματα mes amis..Από μέσα Φλεβάρη θα τα λέμε από Bordeaux λοιπόν.A bientot ..

Dreamin'

2010-11-17T19:25:00.001+02:00

Απ' έξω όλα φαινόντουσαν κανονικά. Μπαίνοντας μέσα όμως τίποτα δε θύμιζε την απλή, συνηθισμένη καφετέρια που συχνάζαμε. Εκεί που κάθομαι συνήθως υπήρχε ένα βαλιτσάκι με φωτογραφικές μηχανές. Γύρω, γύρω προβολείς, φώτα, κάτι υφάσματα για background, σαν κανονικό στούντιο φωτογράφησης. Από το υπόγειο ακουγόντουσαν φωνές, κόσμος πήγαινε πάνω-κάτω.Οι περισσότεροι γνωστοί αλλά υπήρχαν και καινούριες φάτσες.
Παραμερίζω το βαλιτσάκι και κάθομαι στη θέση μου ενώ δίπλα καθόταν ο Κωνσταντίνος. Μου εξηγεί ότι ένας τύπος, χωρίς να μπει σε λεπτομέριες, θα φωτογράφιζε μέσα στην καφετέρια μια κοπέλα, μια πολύ όμορφη κοπέλα που ήξερε από τη σχολή του, και ότι ο φωτογράφος ήταν και ο "δικός" της.

Αρχίζω και παρατηρώ όλους αυτούς που έστηναν τα φώτα, το decor και όλα τα σχετικά. Πού και πού ανάμεσα σε αυτούς αναγνώριζα και φίλους μου και τους χαιρετούσα με ευδιάκριτη έκπληξη στη φωνή για την ενασχόληση τους με μια φωτογράφιση.Ο Κωνσταντίνος με ένα νεύμα μου δείχνει ποιός είναι ο φωτογράφος. Ένας πιτσιρικάς ήταν. Στην ηλικία μας περίπου αλλά από τις κινήσεις και τις οδηγίες που έδινε στους υπολοίπους, δε μου γέμιζε το μάτι. Μετά έμαθα ότι αυτός ασχολούνταν ερασιτεχνικά με τη φωτογραφία αλλά είχε πάρα πολλά λεφτά, είχε αγοράσει πανάκριβο εξοπλισμό και έκλεισε για μια μέρα το χώρο της καφετέριας για να φωτογραφίσει την κοπέλα του. Το πιάσαμε το νόημα..

Εκείνη τη στιγμή με πλησιάζει και με βλέμμα τσαντισμένο παίρνει το βαλιτσάκι που είχα μετακινήσει για να κάτσω. Ωωω θα έχουμε θέμα σκέφτομαι από μέσα μου την ώρα που εκείνος άπλωνε επειδικτικά τις φωτογραφικές του μηχανές, τους φακούς και ότι άλλο είχε μέσα στο βαλιτσάκι πάνω στον πάγκο. Ασυναίσθητα πιάνω μία από τις μηχανές στα χέρια μου κι αρχίζω να την "ψαχουλεύω".

"-Μπορώ να την ανοίξω;"
"-Όχι!! "
μου απαντάει και απλώνει το χέρι για να του δώσω τη φωτογραφική του. Του τη δίνω αλλά δεν την πιάνει καλά και παραλίγο να του πέσει. Ευτυχώς την κράτησε απ'το λουράκι. Σηκώνει το κεφάλι και με αγριεμένο ύφος με κοιτάζει σαν να μου 'λεγε:"πόσο χαζός μπορεί να είσαι; θα σου έπεφτε" αλλά κι εγώ τον κοιτάξα σαν να του έλεγα:"εγώ είμαι ο χαζός ή εσύ που δεν μπορείς να την πιάσεις;"

Μετά από λίγα λεπτά ξεκίνησε και η πολυπόθητη φωτογράφιση. Η κοπέλα ήταν πράγματι πολύ όμορφη και ο φωτογράφος πράγματι πολύ άσχετος, όπως το περιμέναμε άλλωστε. Ούτε μια σωστή φωτογραφία δεν μπόρεσε να τραβήξει και το έπαιζε και επαγγελματίας. Μου είχε και το πανάκριβο laptop εκεί δίπλα για να βλέπει απευθείας τα "χάλια" του. Ζήτημα να υπήρχε μία φωτογραφία χωρίς λάθος στο φωτισμό ή στο καδράρισμα αλλά δε πτοούνταν. Θα τις έφτιαχνε στο photoshop όπως έλεγε με καμάρι.

Τότε ήταν που πετάχτηκε ο Κωνσταντίνος και του πρότεινε να μου δώσει για λίγο τη φωτογραφική του γιατί όπως είπε: "ασχολείται και ο Γιώργος με τη φωτογραφία". Ξαφνιασμένος εγώ απ'την πρωτοβουλία του Κωνσταντίνου και κοιτώντας με νόημα τον τύπο,του λέω:"Ναι ασχολούμαι. Με τη φωτογραφία όμως. Όχι με τη photoshop-γραφία..."

Και έτσι αποχώρησα..

ΑλλάΖΩ

2010-10-20T03:31:00.003+03:00

Τελευταία παρατηρώ ότι αλλάζω. Σκέφτομαι διαφορετικά, βάζω άλλες προτεραιότητες. Οι πράξεις μου, είναι πλέον αποτέλεσμα διαφορετικού τρόπου σκέψης. Κάποια πράγματα τα ξαναμέτρησα και τα ξαναζύγισα. Μάλλον τα 'χα μετρήσει λάθος και τώρα τα βλέπω με άλλο μάτι.

Στο παρελθόν ίσως να ήμουν απαισιόδοξος για κάποιες καταστάσεις.Να τα έβλεπα όλα μαύρα. Τώρα,χωρίς να έχουν αλλάξει πολλα γύρω μου,είμαι πιο καλά. Νιώθω ωραία.Νιώθω καλά με μένα. Είμαι πιο κεφάτος και το κέφι αυτό,το βρίσκω ακόμα και σε πολύ ασήμαντα πράγματα.Σε πιο μικρά, πιο καθημερινά.

Αισθάνομαι την αλλαγή κι ας μην είναι έντονη σε πολλούς. Πιο παλιά μου έλεγαν οι άλλοι ότι έχω αλλάξει και δεν μπορούσα να καταλάβω καν για τί μιλάνε. Τώρα το ΄χω συνειδητοποιήσει πρώτος απ' όλους:

ΑλλάΖΩ

On air σήμερα στις 17.00!!!!

2010-10-13T14:45:00.004+03:00

Το καλοκαίρι έφυγε, οι διακοπές είναι πλέον ανάμνηση...

Η εξεταστική πάει κι αυτή..

Οι πρώτες βροχές είναι γεγονός..

Έτσι και μεις σήμερα κάνουμε την πρώτη μας εκπομπή!!!!!

Συντονιστείτε όλοι εδώ στις 17.00 να μας κάνετε και να σας κάνουμε παρέα με μουσική και κουβεντούλα...Στα μικρόφωνα ο Γιώργος και ο Γιάννης!!!

Για άμεση επικοινωνία με το team: george-orf@hotmail.com

Αθάνατοι Γονείς

2010-10-04T15:51:00.000+03:00

Είναι κάποιες ατάκες που σίγουρα τις λένε όλες οι μανάδες, όλοι οι γονείς και τις ακούμε όλοι εμείς τα παιδιά όσο μεγάλοι κι αν γίνουμε. Είναι κάποια σκηνικά που διαδραματίζονται σε κάθε ελληνικό σπίτι.Δεν ξέρω αν είναι παράδοση που πάει από γονιό σε παιδί αλλά είμαι σίγουρος ότι και μεις όταν μεγαλώσουμε τα ίδια θα λέμε και θα κάνουμε στα παιδιά μας..

Ξεκινάω με τα κλασικά:

Πριν από κάθε έξοδο
-Πού θα πας;
-Θα βγώ.
-Με ποιόν;
-Με τα παιδιά..
και τρέχοντας εγκαταλείπεις το σπίτι για να γλυτώσεις περαιτέρω ερωτήσεις και ακούς όταν είσαι ήδη έξω από το σπίτι αλλά πριν κλείσει η πόρτα:
-Να ντυθείς καλά.Να προσέχεις!!

Εντάξει αυτό όπως είπα είναι κλασικό.Για εμάς όμως που σπουδάζουμε και σε άλλη πόλη είναι πολύ συχνό και το επόμενο φαινόμενο.

Μπορεί να έχουμε 4-5 και παραπάνω χρόνια να σπουδάζουμε μακριά από το σπίτι και οι γονείς να έχουν συνηθίσει την απουσία μας και το γεγονός ότι δεν ξέρουν ανά πάσα στιγμή που είμαστε, τί κάνουμε και πότε γυρίζουμε σπίτι, αλλά το ένα Σάββατο που θα είμαστε στην πόλη μας και θα βγούμε να δούμε κανα φιλαράκι σίγουρα θα πάρουν τηλέφωνο:
-Πού είσαι; Είναι 12 η ώρα. Τί ώρα θα γυρίσεις;
-Άσε μας ρε μάνα. Τί μου κάνεις; Έλεγχο; Πήγαινε να κοιμηθείς..
Και γυρνώντας μετά από ώρες σπίτι βλέπεις απ' έξω αναμμένα φώτα.Μπαίνεις μέσα και αντικρύζεις τη μάνα σου κοιμισμένη στον καναπέ και όταν τη ρωτάς τί κάνει σου απαντά με αθώο ύφος ότι έχει μια πολύ καλή ταινία όμως η τηλεόραση παίζει telemarketing..

Άλλο ένα σκηνικό το οποίο δεν το έχω ζήσει αλλά είμαι σίγουρος ότι θα το ζήσω, είναι όταν ανακοινώνει το παιδί, όταν έχει πλέον τελειώσει τις σπουδές του, ότι θέλει να μείνει μόνος του.
-Καλά πιάσε πρώτα μια δουλειά να βγάζεις τα δικά σου λεφτά και βλέπουμε.
Κι όταν θα χει φτάσει η ώρα που θα βγάζει τα δικά του λεφτά και θα μπορεί να συντηρείται θα πουν με λύπη και στεναχώρια:
-Καλά και τόσο σπίτι τί το έχουμε; Άδειο θα μείνει; Τόσο πολύ σε ενοχλούμε δηλαδή εγώ κι ο πατέρας σου; Μια γωνιά πιάνουμε.."
Ξέρουν ότι δε μπορούν να σε μεταπείσουν αλλά πρέπει να τα πουν... Γονείς είναι..

Είναι τώρα η κόρη και μετά από πολλές πιέσεις και ερωτήσεις από μαμά μπαμπά ανακοινώνει ότι είναι με ένα παιδί, ας πούμε τον Κωστή. Η μαμά σίγουρα κάτι ήξερε από πριν, κάτι είχε καταλάβει (μάνα έιναι, πάντα ξέρει) και αποφεύγει τις ερωτήσεις. Ο μπαμπάς όμως από ευγένεια αλλά και επειδή έχει μεγάλη αδυναμία στην κορούλα του δεν λέει πολλά. Αρκείται στα τυπικά. Μέσα του όμως υποφέρει. Αλλά δε θέλει να το δείξει αυτό. Όταν όμως έρθει το βράδυ και ξαπλώσει μαζί με τη μαμά, θα τη σκουντίξει με το πόδι και παριστάνοντας ότι διαβάζει κάτι πολύ σοβαρό λίγο πριν κοιμηθεί θα ρωτήσει:
-Και δε μου λες, αυτός ο Κωστής που έχει το παιδί μου, είναι καλό παιδί; Τον ξέρεις; Την προσέχει;
-Καλός είναι, πολύ καλός..
Και ανακουφισμένος πλέον ο μπαμπάς πετάει την εφημερίδα και πέφτει για ύπνο...

Ο γιόκας, ο μονάκριβος, το καμάρι της μαμάς έχει μπει φαντάρος,να υπηρετήσει τη μαμά πατρίδα και είναι Κυριακή σήμερα και έχει το πρώτο επισκεπτήριο. Έχουν πάει όλοι, μαμά, μπαμπάς, θεία, γιαγιά όλο το σόι με λίγα λόγια, να καμαρώσουν το παιδί στα χακί και έχουν φέρει μαζί τους ένα σωρό ταπεράκια, ταψιά με αλουμινόχαρτα κλπ κλπ. Μόλις αντικρύζονται στην πύλη με δάκρυα στα μάτια μιλάει πάντα πρώτη η μάνα:
-Μωρό μου!!Παιδάκι μου!!Λέπτυνες, έρεψες, σου έφερε όμως κεφτεδάκια η μαμά να καρδαμώσεις και πίτα που σου αρέσει..
Και όταν πλέον έχουν χαιρετήσει το γιο και ήδη απομακρύνονται από το στρατόπεδο ακολουθεί ο μονόλογος της μάνας;
"Το παιδί μου, και εγώ το φρόντιζα τόσα χρόνια και τώρα ποιός ξέρει τί του κάνουνε εκεί πέρα και δεν περνάει καλά.Και σου είπα να πάρουμε τον Τάδε να τον στείλει δίπλα στο σπίτι μας να τον έχω κάθε μέρα,να του μαγειρέυω,να του πλένω, όλα τα χατίρια θα του κάνω.."

Σίγουρα είναι τόσο πολλά τα περιστατικά που ξεχνάω πολλά και καλά..Γράψτε και σεις κανένα.Όλα εγώ θα τα κάνω;

Το κορίτσι του απέναντι μπαλκονιού..

2010-09-03T22:57:00.007+03:00

Το μπαλκόνι μου βλέπει σε έναν ας τον πούμε ακάλυπτο. Ουσιαστικά βλέπει στις πίσω αυλές των πολυκατοικιών του τετραγώνου οπότε έχω οπτική επαφή με όλα τα πίσω μπαλκόνια κάθε σπιτιού. Η απόσταση είναι μικρή και έτσι μπορώ και παρατηρώ όλα και όλους με μεγάλη ευκολία: τον Βασίλη, το φίλο μου από τη σχολή στον 4ο και τον τύπο που παίζει κιθάρα στον 1ο από την απέναντι πολυκατοικία, τη θειά να απλώνει τη μπουγάδα στον 2ο στα δεξιά και διάφορους άλλους.

Ανάμεσα σ' αυτούς τους άλλους υπάρχει και η όμορφη κοπέλα στον 3ο, ακριβώς απέναντι, στο μπαλκόνι με τις δύο πλαστικές καρέκλες, μία γαλάζια μία άσπρη, και τα ξύλινα πατζούρια. Με αυτήν την κοπέλα, που δεν ξέρω το όνομα της, έχουμε αποκτήσει μια περίεργη σχέση. Η σχέση αυτή ξεκινάει κάθε χρόνο περίπου τέλος Απρίλη αρχές Μάη και τελειώνει με τα πρώτα κρύα, κάπου τον Οκτώβρη. Με βλέπει αραχτό,με τα πόδια στο κάγκελο να πίνω την πρώτη φραπεδιά της άνοιξης. Την βλέπω να πηγαινοέρχεται στο μπαλκόνι μιλώντας στο κινητό της. Συνήθως την χαιρετάω και καμιά φορά με χαιρετάει κι αυτή. Με βλέπει να διαβάζω.Μας έχει δει πάρα πολλά βράδια να πίνουμε μπύρες και να τρώμε πασατέμπο κάτω από χαμηλό φως. Το ίδιο φαντάζομαι κάνει κι αυτή όταν μαζεύει 2-3 φίλες της και κάθονται μέχρι αργά. Εεε σαν αγοράκια και μεις τις πειράζουμε λίγο και μας λένε κι αυτές καμιά ατάκα.Αλλά μέχρι εκεί...

Προχθές υπάρχει μια περίπτωση να την είδα στο δρόμο αλλά δεν είμαι και απόλυτα σίγουρος. Αν ήταν αυτή που είδα, είναι περισσότερο όμορφη απ' όσο νομίζω και βάζω στοίχημα ότι θα την έχω πετύχει αρκετές φορές, χωρίς όμως να ξέρω ότι είναι αυτή. Η Πάτρα είναι πολύ μικρή...

Και ρωτάω τώρα έγω: Πώς θα γίνει να την γνωρίσω; Δε λέω να γίνουμε κολλητοί φίλοι ή κάτι τέτοιο. Έστω μια γνωριμία. Να ξέρω πως λένε αυτήν που είχα τόσα χρόνια απέναντι μου. Και μετά ότι ήθελε προκύψει..

Έχουμε σκεφτεί πολλά με το Νίκο. Από το να πάμε και να της χτυπήσουμε κουδούνι έτσι στο άσχετο μέχρι και να απλώσουμε πανό στο μπαλκόνι μας να της λέμε πόσο όμορφη είναι και ότι θέλουμε να γνωριστούμε. Ότι βλακεία θες..Καμιά πιο έξυπνη ιδέα έχετε;;;

Το καλοκαίρι μου..

2010-08-02T12:49:00.003+03:00

Καλοκαιράκι, με τη θερμοκρασία να ΅χτυπαέι΅40άρια κι εγώ να περιπλανιέμαι. Μ΄έχουν φάει τα πέρα-δώθε. Πολλά χιλιόμετρα πίσω από το τιμόνι..

Ξεκίνησα με ένα τετραήμερο στο χωριό, παρέα με φίλους από Πάτρα..Έξι άτομα,τρία αγόρια,τρία κορίτσια και ο ξενώνας είχε πληρότητα 100%..Όπως ήταν φυσικό, τα παιδιά ξετρελάθηκαν από τη ¨Νέα Μύκονο¨...Πρωινό, μπάνιο, ρακέτες, απογευματινό-βραδινό, δηλωτή και τάβλι.Και πιο μετά πηγαίναμε και για ποτάκι. Έτσι είχε το πρόγραμμα..

Κι όπως ήμαστε ¨μια ωραία ατμόσφαιρα¨ εκκινήσαμε για Πάτρα, για την ορκομωσία της Έφης. Εεε ορκιστήκαμε και μεις οι υπόλοιποι, ευκαιρία ήταν, μιας και η δικιά μας ορκομωσία αργεί..Τρεις πολύ ήρεμες μερούλες εκεί και πάλι Αθήνα για να ξαναφύγω πάλι για χωριό.

Μπανάκι, λίγο windsurfing (για πρώτη φορά καλά τα κατάφερα αν και ο αέρας δε βοηθούσε και πολύ) και ύπνος. Τίποτα τρομερό.

Τώρα βρίσκομαι και πάλι Αθήνα για κάτι δουλίτσες και στο τέλος της βδομάδας πάλι χωριό για καμιά 10αριά μέρες μέχρι να έρθει η ώρα για Κέρκυρα. Μια βδομαδούλα στο νησί των Φαιάκων δεν είναι κι άσχημα..Πολύ καλά θα έλεγα μιας και ακούω τα καλύτερα από όλους.

Αυτό είναι το φετινό καλοκαίρι φίλοι μου.Με έναν Γιώργο στο τρέξιμο συνεχώς, με πολλές μετακινήσεις, χωρίς όμως εξωτερικούς προορισμούς όπως πέρισυ, με περιορισμένο budget και με διαφορετικές παρέες κάθε φορά. Τί να κάνω, έχω πολλές.

Message in a bottle..

2010-07-06T20:29:00.004+03:00

Ένας Έλληνας ναυτικός, λέει, καθώς ταξίδευε κάπου στον Ειρηνικό, απόφασισε να στείλει γράμμα στην οικογένεια του. Όχι ένα συνηθισμένο γράμμα. Αλλά ένα γράμμα το οποίο το έκλεισε μέσα σ' ένα μπουκάλι,το πέταξε στη θάλασσα και ήλπιζε ότι κάποια μέρα θα έφτανε στην οικογένεια του..

Το είχε ανακοινώσει και στην οικογενεία του αλλά κανείς τους δεν τον πίστευε ότι το έκανε και φυσικά ο ίδιος δε διατηρούσε και πολλές ελπίδες ότι θα ξαναδεί το μπουκάλι αυτό..

Περίπου 12 χρόνια μετά όμως, όσο παράξενο κι αν ακούγεται, το μπουκάλι βρέθηκε σε κάποια ακτή της Ιαπωνίας, περίπου 3-4000 μίλια μακριά από κει που το είχε πετάξει ο καπετάνιος. Το βρήκε κάποιος και διαβάζοντας το αγγλικό κειμενάκι που συνόδευε το γράμμα, συγκινήθηκε τόσο που αποφάσισε να βρει τον Έλληνα ναυτικό και να του το παραδώσει. Να μην τα πολυλογώ μετά από μεταφράσεις, επικοινωνίες με πρεσβείες κλπ το μπουκάλι παραδώθηκε στον καπετάν Σταύρο και εκείνος όπως ήταν φυσικό χάρηκε πάρα πολύ.

Δεν ξέρω τι μου άρεσε πιο πολύ στην όλη ιστορία και αποφάσισα να την μεταφέρω. Η κίνηση του καπετάν Σταύρου; Το γεγονός ότι το μπουκάλι μετά από ποιός ξέρει πόσα μίλια και τόση αλμύρα κατάφερε και έμεινε ανέπαφο; Το ότι αυτός ο Ιάπωνας που το βρήκε ασχολήθηκε και έδωσε αίσιο τέλος στην ιστορία; Λίγο απ' όλα μάλλον.

Σαν πρώτη σκέψη μου έρχεται να κάνω κι εγώ κάτι παρόμοιο. Από περιέργεια και μόνο..Θα δούμε..

Τέρμα τα βάσανα..

2010-07-01T20:41:00.004+03:00

Τελευταία μέρα εξεταστικής σήμερα και δεν μπορούσε να κλείσει καλύτερα. Αντιγραφή με τη συναίνεση των επιτηρητών. Ό,τι έπρεπε γιατί κέφι για διάβασμα δεν υπήρχε, οπότε το μάθημα ήταν χαμένο από χέρι..Γράψαμε, αντιγράψαμε όπως θέλετε πείτε το και με το χαμόγελο στα χείλη χαιρετηθήκαμε για καλοκαίρι..

Μαζέψαμε πράγματα, πήραμε σκηνή, στρώματα και ρακέτες και είμαστε έτοιμοι για camping στη Λευκάδα. Τριημεράκι που τείνει να εξελιχθεί σε παράδοση μετά από κάθε καλοκαιρινή εξεταστική.Είναι η δεύτερη φορά που θα ακολουθήσω το "καραβάνι" και ανυπομονώ. Σίγουρα θα ΄ναι πολύ καλύτερα από πρόπερσι (όχι ότι δεν ήταν απίστευτα) μιας και τώρα γνωρίζω όλα τα παιδιά που θα είναι εκεί. Καμιά 30αριά όχι πολλά...Φαντάζεστε τί έχει να γίνει;; Εγώ ειλικρινά δυσκολεύομαι..

Μετά Αθήνα μέχρι να ξαναφύγουμε, γιατί δεν είναι και για να κάθεσαι πολύ..Έπονται εκδρομούλες. Κοντινές ή μακρινές, ολιγοήμερες ή πολυήμερες κανείς δεν ξέρει. Διάθεση και χρήμα να υπάρχει και τ' άλλα τα βρίσκουμε...

Μ'αυτά λοιπόν τα νέα σας χαιρετώ και εσάς. Καλό καλοκαίρι να έχετε και θα τα λέμε από εδώ. Το μπλογκ δεν κάνει διακοπές, θα είναι ανοιχτό όλο το καλοκαίρι..

Σκόρπιες σκέψεις...

2010-06-19T13:10:00.009+03:00

Σκέφτομαι..

....τις undisclosed desires των muse

....να χάσω τον έλεγχο..τον ευφυή 8-)

....άρα υπάρχω.Μήπως αν δεν σκεφτόμουν τόσο πολύ να ήταν καλύτερα;

....πώς θα ήταν η ζωή μου αν είχα πάει σε άλλο σπίτι

....τί θα γινόταν αν δεν υπήρχε δισταγμός

....να το τολμήσω κι ότι βγει

....αν έκανα το σωστό

....αυτά που μου είπε

....πότε θα κάνω κάτι και για μένα..κι όταν με ρωτήσουν γιατί το έκανα να απαντήσω "για μένα"

....το καλοκαίρι που έρχεται

....και τον χειμώνα που ακολουθεί

....να φύγω αύριο το πρωί για το άγνωστο και να με ψάχνουν όλοι για καμιά βδομάδα γιατί έτσι μ' αρέσει

....να βγάλω δίπλωμα μηχανής και να πάρω μια vespa, παλιά, κλασική και να την σουλουπώσω και να τριγυρίζω παντού

....να καθιερωθεί η "ραδιοφωνική" μας εκπομπή και να γίνει η νέα συνήθεια μας

Αυτά προς το παρόν..

απ'ότι φαίνεται κάθε φορά που σκέφτομαι κάτι, θα έρχομαι να το γράφω εδώ...

Γιώργος ο γκρινιάρης...

2010-06-10T22:30:00.003+03:00

Ήδη η Ηλιάνα βρίσκεται κιόλας στην Αθήνα.Η επίσκεψή της, με αφορμή τη συναυλία των Scorpions, ήταν ένα ευχάριστο διάλειμμα μέσα στην εξεταστική καθώς περάσαμε αρκετό χρόνο μαζί, κάτι που είχε να γίνει από τότε που πήγα εγώ στο Εδιμβούργο όπου και σπουδάζει.Με αφορμή λοιπόν αυτή την επίσκεψη θέλω να γράψω ένα δυο πραγματάκια.Βασικά μάλλον θα γκρινιάξω λίγο..Μπορεί και πολύ..

Και ξεκινώ..

Είμαι ένας άνθρωπος που μου αρέσει πάρα πολύ να φιλοξενώ τους φίλους μου. Ειδικά αυτούς που δεν τους βλέπω και πολύ συχνά λόγω της απόστασης. Μ' αρέσει πάρα πολύ όταν με επισκέπτονται εδώ στην Πάτρα και είμαστε όλη μέρα μαζί, τριγυρνάμε, διασκεδάζουμε και περνάμε πολλές ώρες παρέα. Είναι μάλλον επειδή εδώ μπορούμε να κάνουμε πολλά πράγματα πολύ πιο εύκολα απ' ότι στα Μελίσσια. Θέλετε επειδή ζω μόνος στο σπίτι και κάνουμε ό,τι θέλουμε όποτε θέλουμε; Θέλετε επειδή η Πάτρα είναι μικρή πόλη και ότι θέλουμε είναι δίπλα μας; 'Ολα αυτά..

Αλλά οι φίλοι μου, εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις, δεν με επισκέπτονται και τόσο συχνά. Τουλάχιστον όχι όσο θα μπορούσαν και όσο θα ήθελα. Ειδικά φέτος που είχα και ελάχιστες ώρες στη σχολή και θα είχαμε περισσότερο χρόνο να περάσουμε πολύ γαμάτα, οι επισκέψεις ήταν ελάχιστες. Εντάξει μερικοί έχουν έρθει πολλές φορές αυτά τα τέσσερα χρόνια, αλλά αυτοί είναι μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού.Ξέρω, άλλοι έχουν δουλειές, άλλοι έχουν σχολή, άλλοι όμως δεν κάνουν και τίποτα σπουδαίο. Θα μπορούσαν να είναι κάθε δυο βδομάδες εδώ. Άλλωστε τί είναι η Πάτρα από την Αθήνα;; Δύο ωρίτσες δρόμος..Και το αντιφατικό της όλης υπόθεσης είναι ότι αυτοί που έχουν δουλειά ή αυξημένες υποχρεώσεις σε σχολές κλπ έρχονται πιο συχνά..

Κάθε φορά που έρχονται ζούμε απίστευτα σκηνικά που τα διηγούμαστε μετά από καιρό και πεθαίνουμε στα γέλια.Τί να πρωτοθυμηθώ; Ξενύχτια; Ποτό;Ρεζιλίκια; Επιστροφή σπίτι τις ώρες που άλλοι πήγαιναν στις δουλειές τους; Σκηνικά με γείτονες να κάνουν παρατηρήσεις για φασαρία; Ρωτήστε το Θανάση. Ξέρει..

Ειλικρινά δεν ξέρω τί είναι αυτό που τους αποθαρρύνει και δεν παίρνουν την απόφαση να μπουν στο λεωφορείο ή στο τραίνο και να κατέβουν για ένα Σαββατοκύριακο, για μια βδομάδα, έστω για ένα μήνα..Τί περιμένουν; Πρόσκληση; Ξέρουν ότι δε χρειάζεται να ρωτάνε...

Τα χρόνια περνάνε. Είμαι ήδη στο τέλος του 4ου έτους και πολύ φοβάμαι ότι αυτή η περίοδος της ζωής μου θα τελειώσει και μετά θα λένε "ρε δεν ήρθαμε και πολλές φορές στην Πάτρα"..Τί τους λες τότε;

Επίσης, θα ήθελα και η κατάσταση με τους εδώ φίλους να ήταν διαφορετική. Δε θέλω να με ρωτάνε αν μπορούν να έρθουν στο σπίτι. Εννοείται. Ότι ώρα και να 'ναι το σπίτι είναι ανοιχτό για όλους. Θα ήθελα δηλαδή εκεί που κάθομαι μόνος και δεν περιμένω κανέναν να χτυπήσει το κουδούνι και να 'ναι κάποιος φίλος:
"φτιάξε καφέ!!!" η "βάλε μια μπύρα!!" και να αράξουμε στο μπαλκόνι με το ένα πόδι στην Ανατολή και το άλλο στη Δύση..Ή να 'ρθει μια φίλη μου που βαριέται μόνη της και να πιάσουμε την κουβέντα μέχρι το πρωί..

Δεν ξέρω αν τα έχουν καταλάβει όλα αυτά οι φίλοι μου,τώρα τα έχουν και γραπτά..

Ως εδώ ήταν η γκρίνια..Τώρα έχει μπύρα στο μπαλκόνι!! Γειαααά!!!!!!!

Η καλή μέρα...

2010-06-04T14:21:00.002+03:00

..από το πρωί φαίνεται.Έτσι λέει ο λαός και επιβεβαιώνεται πανηγυρικά...

Ξεκίνησα να φτιάξω την πρωινή φραπεδούμπα,πάρτα κάτω τα παγάκια.Χάλια το πάτωμα.Σκούπισμα-σφουγγάρισμα έτσι για να ξεκινήσουμε...

Πάω στο βιβλιοπωλείο για να τυπώσω κάτι σημειώσεις, (είπαμε το 'χουμε πάρει σοβαρά το μάθημα) και μόλις φτάνω συνειδητοποιώ ότι έχω ξεχάσει σπίτι το flashάκι..Άντε πάλι πίσω ο Γιώργος.Βόλτες στο καταμεσήμερο λες και δεν έχει τίποτα άλλο να κάνει..

Τυπώνω τις σημειώσεις και ανακαλύπτω ότι λείπει το 20άρικο από την τσέπη..Η τραγική ειρωνία είναι ότι σκεφτόμουν να μην το πάρω μαζί γιατί είχα κάτι ψιλά αλλά λέω "πάρτα γιατί μπορεί να ΄ναι ακριβή η εκτύπωση".Πάρτα τώρα Γιώργο...Εννοείται ότι έφτασαν τα ψιλά...

Τί άλλο με περιμένει;Είναι ακόμα 14.30...

New Yorkers

2010-05-17T15:01:00.007+03:00

photos by george-orf

Η σπουδαιότητα της στιγμής....

2010-05-16T02:02:00.010+03:00

Μια φωτογραφία είναι η αποτύπωση μιας στιγμής πάνω στο φίλμ, στο χαρτί ή στην οθόνη. Ένα κλικ και η στιγμή έχει αποτυπωθεί μια για πάντα. Το επόμενο κλικ, όσο σύντομα κι αν γίνει, είναι μια άλλη φωτογραφία. Αποτυπώνεται μια άλλη στιγμή. Λίγο να καθυστερήσεις, λίγο να διστάσεις ή να συνειδητοποιήσεις τελευταία στιγμή ότι έχεις ξεχάσει το καπάκι πάνω στον φακό και έχασες τη μία και μοναδική ευκαιρία για το κλικ. Όποιος ασχολείται έστω και λίγο με το "άθλημα" σίγουρα θα καταλαβαίνει τι εννοώ..

Πρόσφατα όμως διαπίστωσα πως έτσι είναι και στην καθημερινή ζωή. Υπάρχουν στιγμές που είναι οι κατάλληλες και οι μοναδικές για να κάνεις ή να πεις κάτι. Αν χάσεις αυτή την ευκαιρία, τότε το πιο πιθανό είναι να μην το πεις ποτέ. Ή ακόμα χειρότερο, να το πεις κάποια στιγμή και τότε να 'ναι άκαιρο εντελώς.

Δεν μιλάω για πράγματα που ξέρεις ότι θα σου δοθούν πολλές ευκαιρίες για να τα πραγματοποιήσεις. Μιλάω για εκείνες τις περιπτώσεις που περπατάς στο δρόμο, ή κάθεσαι στην καφετέρια ή στη σχολή και βλέπεις μια κοπέλα. Τα βλέμματα διασταυρώνονται. Ξέρεις ότι κάπου την ξέρεις αλλά δε θυμάσαι από πού. Απ' τα μάτια της και το βλέμμα της καταλαβαίνεις ότι κι αυτή σε αναγνώρισε, αλλά πιθανότατα κι αυτή να μη θυμάται από πού σε ξέρει. Κι όμως θυμήθηκες. Αλλά τώρα έχεις προχωρήσει. Εκείνη είναι πίσω σου και εσύ πίσω της και έτσι έχει χαθεί η στιγμή. Η στιγμή που είναι η μοναδική ευκαιρία για ένα "Γειά. Τί κάνεις;" Ή έστω για ένα χαμόγελο που ίσως να λέει και πιο πολλά από ένα απλό "γειά".

Και τότε και μόνο τότε καταλαβαίνεις ότι έχασες μια ευκαιρία. Ή μάλλον, καταλαβαίνεις ότι αυτή η στιγμή ήταν Η ευκαιρία. Ήταν η στιγμή, όπως και στη φωτογραφία, που έπρεπε να "κάνεις το κλικ". Αλλά εσύ καθυστέρησες. Ή δίστασες. Και ξέρεις ότι οι επόμενες στιγμές δε θα είναι οι ίδιες και συνειδητοποιείς όλο και πιο πολύ πόσο σημαντική ήταν αυτή η στιγμή. Όμως η "φωτογραφία" έχει χαθεί..

12 + 12 = 22 ! ! !

2010-05-12T16:15:00.004+03:00

"Και ναι. Μπήκαν οι 12 και ήθελα να σε πάρω χθες από τις 12. Αλλά είπα να περιμένω μέχρι τις σημερινές 12. Κοινώς πολύ 12 πέφτει και εσύ έκλεισες μάλλον τα 22 και ετοιμάζεσαι να τελειώσεις σχολές, να εμφανίσεις φωτογραφίες, να ταξιδέψεις στην Κούβα, να γυρίσεις τον κόσμο, να χάσεις τον εαυτό σου και να τον ξαναβρείς. Να ζήσεις όσα θέλεις να ζήσεις και να ξυπνάς με τα μάτια γεμάτα πείρα από όλα αυτά τα ωραία που φαντάζομαι για σένα. Με αφορμή τις περίφημες 12 σου λέω ότι πιστεύω πολύ σε σένα και ξέρω ήδη ότι είσαι για μεγάλα πράγματα. Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που σε έχει γνωρίσει κι αν έχουμε επικοινωνιακά χαθεί λίγο τελευταία ,ουσιαστικά ξέρω ότι δε χανόμαστε γιατί έτσι πάει αυτό και γιατί με τον δικό μου τρόπο σε αγαπάω πολύ και όταν αγαπάς δε χάνεις και δε χάνεσαι. Χρόνια σου πολλά!!"

Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος. Το πιο ωραίο, το πιο χαρούμενο και το πιο πρωτότυπο μήνυμα σταλμένο και πάλι από εσένα. Θα μπορούσε να είναι και το πιο αστείο ("είσαι για μεγάλα πράγματα"), αλλά αυτά περί νύφης από άλλους, το ξεπερνάνε. Αληθινό, γραμμένο με το προσωπικό και πάντα ιδιαίτερο ύφος σου. Το έστειλες στις 12 αλλά το είδα πολύ πιο μετά. Είναι επειδή,όπως λες κι εσύ, είναι 12 και εγώ 22 και δεν γινόταν να ξυπνήσω νωρίς. Όπως και να 'χει, ήταν ό,τι καλύτερο για να ξεκινήσει η μέρα μου. Σ' ευχαριστώ πολύ..

Ααααα και Χρόνια Πολλά στην Ηλιάνα!!!

Άσπρο-Μαύρο

2010-05-10T19:08:00.008+03:00

Ένα δείγμα από Βερολίνο σε ασπρόμαυρο τόνο..Άργησα λίγο είναι η αλήθεια..

Μόλις βρω χρόνο,θα σας πάω και μέχρι τη Νέα Υόρκη μια βόλτα..

Κάτι να πω, κάτι να γράψω..

2010-05-07T01:45:00.003+03:00

Και τώρα εγώ πρέπει να γράψω κάτι εδώ πέρα..Όχι δεν με πιέζει κανείς. Οι εξελίξεις και ο ίδιος μου ο εαυτός μόνο..

Θέλω να γράψω για τα τραγικά γεγονότα των τελευταίων ημερών αλλά ποιά λέξη, ποιά φράση είναι αρκετή για να αποδώσει την οργή και την αγανάκτηση που νιώθω; Αλλά κυρίως ποιά λόγια θα φέρουν πίσω τις τρεις αδικοχαμένες ζωές; Καμιά λέξη δεν είναι αρκετή..

Θέλω να πω για τις φωτογραφίες που τράβηξα στο Βερολίνο και στη Νέα Υόρκη, που με έχουν εντυπωσιάσει παααάρα πολύ, αλλά αν αρχίσω δεν θα σταματάω. Και πάλι όμως, θα 'ναι λίγα..

Θέλω να μιλήσω για κάποια που έχει χαθεί αλλά δεν έχει ξεχασθεί, αλλά όσο και να φωνάζω μάλλον δεν θα μ'ακούει. Και τέλος να μιλήσω για κάποια που ελπίζω να μην την ξεχάσουν. Αλλά δεν είμαι σίγουρος αν θέλω ή όχι.

Εδώ που τα λέμε, δεν έχω κάτι να πω τελικά...

Εφτά γορίλες στο Manhattan..

2010-04-23T19:14:00.007+03:00

Ότι και να πω για τη Νέα Υόρκη θα 'ναι λίγο. Απίστευτη πόλη, απερίγραπτα σκηνικά, απίθανη ζωή. Τόσο διαφορετική, τόσο όμορφη. Για όλα τα γούστα και για όλες τις διαθέσεις. Είναι η πιο εύκολη πόλη στον κόσμο στο να την μάθεις αλλά και η πιο δύσκολη να την χορτάσεις. Απρόβλεπτη. Σε κάθε γωνιά ανακαλύπτεις κάτι καινούριο. Κάτι διαφορετικό. Μπορεί αυτό το καινούριο να μην είναι πάντα μπροστά σου, σίγουρα είναι κάπου ψηλά. Πολύ ψηλά.
Είναι μια μικρογραφία όλου του κόσμου. Συναντάς ανθρώπους από κάθε γωνιά της γης που πήγαν εκεί για μια καλύτερη ζωή. Αμερικάνοι, Ευρωπαίοι, Ασιάτες, Αφρικανοί συνθέτουν την καθημερινότητα της πόλης που μοιάζει με πολύχρωμο καμβά που μεταβάλλεται συνεχώς και πολύ γρήγορα. Όλα κυλούν σε γρήγορους ρυθμούς αλλά όλοι είναι πρόθυμοι να μειώσουν λίγο το τέμπο τους και να σε γνωρίσουν, να σου μιλήσουν, να σε εξυπηρετήσουν, πάντα με το χαμόγελο ζωγραφισμένο στα χείλη τους.
Προσωπικά πέρασα απίστευτα. Ανεπανάληπτα. Με τις καλές και τις άσχημες στιγμές μας. Θα διηγούμαι για πολύ καιρό ακόμα τις εμπειρίες μας. Εγώ θα τις νοσταλγώ και οι άλλοι θα τις ζηλεύουν. 'Ηταν απίστευτο ταξίδι και ευχαριστώ τους χορηγούς γονείς γι αυτό. Μακάρι να μην τέλειωνε πότε..

New York!!!!
Concrete jungle where dreams are made of,
There's nothing you can’t do,
Now you're in New York!!!
These streets will make you feel brand new,
the lights will inspire you,
Let's hear it for New York, New York, New York

Έφυγααα...

2010-03-30T14:32:00.006+03:00

new york ΝέαΥόρκη ΝewΥork CITY νέα υόρκη new york NYC νΈα υ0ρΚh NYC new york ΝέαΥόρκη Νew Υork CITY νέα Yόρκη νιούΓιόρκΣίτυ νΈα υ0ρΚh

Νοσταλγώντας τα παλιά..

2010-03-12T03:22:00.005+02:00

Πάνε αρκετά χρόνια από τότε που είχα νιώσει πάλι έτσι. Θυμάμαι ότι ήταν στο Λύκειο. Θυμάμαι ότι ήταν με την Ηλιάνα, αλλά δυσκολευόμουν να θυμηθώ περισσότερες λεπτομέριες..Με βοήθησε εκείνη όμως και θυμήθηκα..
Ξεκινήσαμε με μηνύματα στο κινητό. Πιάναμε ατέλειωτες συζητήσεις για διάφορα θέματα. Κυρίως όμως κάναμε ερωτήσεις ο ένας στον άλλον με σκοπό να δώσουμε απαντήσεις, να εξηγήσουμε τις ανθρώπινες σχέσεις και να δικαιολογήσουμε τις συμπεριφορές.

"Γιατί να είναι τόσο δύσκολο να βρεις κάποιον να ερωτευτείς και να βρει κι αυτός εσένα;"
"Μμμμ....."

Και για ώρες μετά προσπαθούσαμε να το αναλύσουμε..Μηνύματα επί μηνυμάτων, κάρτες επί καρτών. Δε μπορώ να πω ότι βγάζαμε άκρη. Κάπου καταλήγαμε όμως...Την επόμενη μέρα στο σχολείο δε γινόταν καμία αναφορά. Λες και δε συνέβη ποτέ. Το βράδυ πάλι μήνυμα με παρόμοια ερώτηση...Φιλοσοφούσαμε, όχι αστεία..
Δεν συνέφερε όμως. Το χαρτζιλίκι έφευγε όλο στις κάρτες. Έτσι βγαίναμε οι 2 μας, πηγαίναμε σε μέρη που δεν είχαμε ξαναπάει,πίναμε τις μπυρίτσες μας και συζητούσαμε με τις ώρες.Όποτε κάποιος από μας είχε βρει καινούριο θέμα, ενημέρωνε τον άλλον και κανονίζαμε βόλτα..Μπορεί οι άλλοι της παρέας να ήταν μαζεμένοι κάπου, εμείς θα πηγαίναμε αλλού.
Αυτό μας έφερνε πιο κοντά. Ανακαλύπταμε ο ένας τον άλλον και μαζί κι οι δύο δίναμε απαντήσεις σε ερωτήματα που μας βασάνιζαν. Βλέπαμε πώς σκέφτεται ο άλλος, μοιραζόμασταν τις ανησυχίες μας, τις απορίες και τους προβληματισμούς μας..Έτσι γεννιόντουσαν και αμοιβαία συναισθήματα που κάνανε τη σχέση μας ακόμα πιο ξεχωριστή..
Μας άρεσε. Είχαμε κάτι δικό μας. Κάτι μόνο δικό μας...
Χθες και σήμερα έγινε κάτι παρόμοιο που σε συνδυασμό δίνουν ένα αποτέλεσμα, περίπου σαν κι αυτό που είχα με την Ηλιάνα. Βγήκα μόνος μου με τη Φωτεινή, χωρίς να έχουμε όμως παρόμοιο θέμα συζήτησης και είχα παρόμοια συζήτηση με την Έφη, χωρίς να έχουμε βγει...Μπορώ να πω ότι είχα πεθυμίσει κάτι τέτοιο..

Σπάνια βγαίνω μόνος μου με τις φίλες μου και ακόμα πιο σπάνια κάνουμε τέτοιες συζητήσεις. Αυτό που δεν κάνω πλέον σχεδόν ποτέ, είναι να εξωτερικεύω τα αισθήματα για τους γύρω μου. Και δεν εννοώ ερωτικά. Δεν είναι κακό να λες στον άλλον ότι σ΄αρέσει που είναι δίπλα σου. Πως σε προσέχει. Δεν είναι κακό να του λες ότι αποτελεί σημαντικό κεφάλαιο της ζωής σου. Νομίζω ότι ο καθένας χαίρεται όταν ακούει τέτοια πράγματα. Γιατί λοιπόν να τα κρατάμε μέσα μας; Τότε με την Ηλιάνα ήταν πολύ εύκολο. Τώρα γιατί δεν έχω κάτι τέτοιο; Γιατί να πέρασαν τόσα χρόνια για να αισθανθώ κάτι που θα μπορούσα να ένιωθα πιο συχνά;

Οι φίλοι μου κι οι φίλες μου...

2010-03-09T17:52:00.004+02:00

Οι φίλοι μου γελάνε ακόμα με τα καμώματα μου το Σάββατο.Δεν πειράζει.Και εγώ γελάω με μένα..

Οι φίλες μου γελάνε κι αυτές αλλά μ'αγαπάνε πολύ και έτσι δε με πειράζει..

Με κοροιδεύουν οι φίλοι μου αλλά κι αυτοί τα ίδια ρεζιλίκια με μένα κάνουν. Γι' αυτό ταιριάξαμε άλλωστε..Αλλά δε τα λένε να γελάσουμε λίγο και μ'αυτούς..

Οι φίλες μου είναι πολύ καλές. Με ανέχονται και με νοιάζονται. Με έχουν "μες στην καρδιά τους". Με προσέχουν. Αλλά και εγώ τις προσέχω πολύ..

Να δω τι θα λένε όταν κάνουν κι αυτοί κάτι ανάλογο..Θα γελάνε ακόμα; Εγώ θα γελάω πάντως..Και είναι κοντά αυτή η ώρα..

Οι φίλες μου ήρθαν ακόμα πιο κοντά μου..Τί άλλο να πω; Ό,τι ήταν να πω, σας το είπα...

And so we 're back..

2010-02-22T14:47:00.008+02:00

..όχι από το "outer space",αλλά από το Βερολίνο. Το ταξίδι που τόσο πολύ περιμέναμε έφτασε στο τέλος του και το μόνο που έχει μείνει πλέον είναι αναμνήσεις και περίπου 2000(!) φωτογραφίες..

Μια υπέροχη πόλη, μια ακόμα πιο υπέροχη παρέα και άπειρες απίστευτες στιγμές που θα τις θυμόμαστε για πολύ καιρό είναι τα στοιχεία που περιγράφουν αυτές τις 7 μέρες. Δεν θα κάτσω να μιλήσω για το πώς ήταν η πόλη, πού πήγαμε, τί είδαμε κλπ. Αυτά είναι κάπως βαρετά και τετριμμένα. Αυτά που θέλω να γράψω και να μοιραστώ είναι βαθύτερες σκέψεις και συμπεράσματα που αφορούν το ταξίδι και είναι κάτι σαν πρώτος απολογισμός. Είναι οι σκέψεις και τα συναισθήματα που με πλημμύρισαν λίγες ώρες μετά την επιστροφή μας όταν το ταξίδι είχε τελειώσει και ουσιαστικά..

Όπως και σε κάθε άλλο ταξίδι, οι μέρες πέρασαν πολύ γρήγορα.Σαν να ήταν χθες θυμάμαι εμάς να περιμένουμε τη Σοφία στο αεροδρόμιο και όμως τώρα βρίσκομαι στο λεωφορείο για Πάτρα βλέποντας αγκαλιά με την κοιμισμένη Φωτεινή τη φωτισμένη γέφυρα . Πόσο γρήγορα πέρασαν οι μέρες..

Το παρεάκι μας αποτελούνταν απο 9 άτομα και αυτό το στοιχείο έδινε το εξής χαρακτηριστικό στο ταξίδι, που δεν ξέρω αν το παρατήρησαν κι άλλοι.Εγώ πάντως, έπιασα πολλές φορές τον εαυτό μου καθώς περιπλανιόμασταν στους δρόμους, να νιώθω ότι εκείνη τη στιγμή είμαι σε περισσότερα ταξίδια ταυτόχρονα. Αυτό συνέβαινε γιατί μπορεί να περπατούσα με 2 άτομα μαζί,να είχαμε μια συγκεκριμένη κουβέντα,αλλά περπατώντας 5 μέτρα πιο μπροστά, βρισκόμουν με διαφορετικά άτομα, έλεγα για άλλα πράγματα, ένιωθα ότι είμαι σε άλλο ταξίδι, έβλεπα αλλιώς το Βερολίνο.Μετά στο φαγητό, άλλαζε πάλι η σύνθεση της παρέας, νέο ενδιαφέρον, νέες πτυχές του Βερολίνου.Ένιωθα δηλαδή ότι ανά πάσα στιγμή μπορούσα να βρεθώ σε 8 διαφορετικά ταξίδια, ένα με κάθε άτομο της παρέας.

Βέβαια, και σε αυτό το ταξίδι, δεν έλειψε η στιγμή που είπα "Τί μου 'ρθε να τρέχω τώρα σε άλλες χώρες; Δεν καθόμουν σπιτάκι μου;". Το παθαίνω αυτό. Σε κάθε ταξίδι. Δεν ξέρω γιατί. Αλλά και εκείνη τη στιγμή,κάπου να βιάστηκα εγώ,κάπου να ξεχάστηκε κάποιος πιο πίσω, βρέθηκα με κάποιον άλλον απ΄την παρέα δίπλα μου και ξέχασα αυτές τις σκέψεις για πάντα.

Άλλο που παρατήρησα, είναι το γεγονός ότι είχαμε όλοι συνηθίσει στην παρουσία των άλλων δίπλα μας, στο ότι μπορούσαμε ανά πάσα στιγμή να τους μιλήσουμε, ώστε όταν πια χωριστήκαμε ο καθένας για το δρόμο του ,να μας λείπουν οι υπόλοιποι και να παίρνουμε τηλέφωνα ο ένας τον άλλον για το τίποτα. Έτσι για να μοιραστούμε μια βλακεία της στιγμής..

Τελευταίο και πιο σημαντικό, είναι το ότι ανακάλυψα νέες πτυχές του χαρακτήρα του κάθε φίλου μου.Αν και τα ξέρω πολύ καλά όλα τα παιδιά, κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού καθένας έβγαζε και κάτι καινούριο.'Η επιβεβαίωνε αυτά που ήδη ήξερα γι' αυτόν. Ήρθαμε πιο κοντά, γνωρίστηκαμε πιο καλά. Μπορεί με μερικούς να παραγνωριστήκαμε κιόλας..Με την καλή έννοια πάντα..

Καλημέρα τα παιδιά!!!!

2010-02-05T14:42:00.002+02:00

Σήμερα ξύπνησα αρκετά κεφάτος μετά από πολύ καιρό παρόλο που δεν κοιμήθηκα όσο θα 'θελα.. Είναι που τέλειωσε η εξεταστική μου; Είναι που περάσαμε πολύ καλά χθες το βράδυ; Φταίει το κρασί της παρέας; Μάλλον λίγο απ' όλα..

Αλλά δεν έχει σημασία γιατί και πώς... Σημασία έχει το ότι αισθάνομαι χαρούμενος και γεμάτος από θετική ενέργεια. Όλα μου φαίνονται όμορφα. Δεν με πειράζει και δεν με ενοχλεί τίποτα. Ούτε το καλοριφέρ που δε λειτουργεί, ούτε τα πιάτα στο νεροχύτη από χθες...Ο "από πάνω" βάζει σκούπα και δεν τον βρίζω όπως συνήθως.

Κάτι συμβαίνει και είναι πολύ ωραίο...

Μπορεί να έφυγε ο Νίκος και τώρα να κάθομαι μόνος αλλά η Νεφέλη φρόντισε να μου κάνει παρέα και αυτό με "ανέβασε" ακόμα περισσότερο. Μπορεί να μην βγω καν από το σπίτι,να μην δω κανέναν και τελικά να μην διοχετεύσω πουθενά αυτήν την ενέργεια αλλά πάλι θα'μαι κεφάτος.

Τίποτα δε μου χαλάει τη διάθεση τώρα..

Μια συγγνώμη,τρεις μήνες μετά...

2010-01-26T00:21:00.002+02:00

Άγνωστος αριθμός. Ποιός να'ναι τέτοια ώρα.Διαβάζω το μήνυμα.

-Γιώργο τι κάνεις?Κοιμάσαι;;;

Εξακολουθώ να μην έχω ιδέα ποιός είναι.Μάλλον κάποιος που γυρνώντας από βραδινή βόλτα θα ήθελε να πει ένα γεια,σκέφτηκα. Τελικά όχι. Μια φίλη από παλιά...

-Ήθελα να σου πω μια συγγνώμη για τότε που...

Εγώ ίσα ίσα που θυμόμουν το γεγονός και με πολύ δυσκολία κατάφερα να θυμηθώ απαραίτητες λεπτομέριες. Εννοείται πως όχι μόνο δεν επιζητούσα μια συγγνώμη, δεν περίμενα καν οτι θα μου ζητούσε για κάτι τόσο ασήμαντο. Το γεγονός ήταν άνευ σημασίας για μένα γι αυτό κιόλας δεν το θυμόμουν. Αλλά μου έκανε μεγάλη εντύπωση το ότι για κάτι τόσο μικρό για μένα, κάποιος άλλος το σκεφτόταν τρεις μήνες και όταν επιτέλους το είπε, ένιωσε μεγάλη ανακούφιση.Δεν είναι όμως αξιοπερίεργο πως για το ίδιο συμβάν ο ένας δεν δίνει καν σημασία και ο άλλος το θεωρεί σημαντικό;;Πόσο διαφέρουν τελικά οι άνθρωποι...

2009: Τελευταίες σκέψεις

2009-12-30T17:22:00.006+02:00

Πάει κι αυτός ο χρόνος. Σε μερικές ώρες φεύγει το 2009 το οποίο μας αποχαιρετά με τον ίδιο τρόπο που μας υποδέχτηκε. Με το θάνατο αγαπημένου προσώπου. Στις αρχές του, ήταν η γιαγιά. Άρρωστη και ταλαιπωρημένη μας εγκατέλειψε λίγες μέρες μετά την αλλαγή του χρόνου. Τώρα, λίγες μέρες πριν το τέλος του, ο θείος Γιάννης αποχαιρετά αυτόν τον κόσμο, πολύ νωρίς και αρκετά άδικα..
Συμπτωματικά και τα δύο γεγονότα συνέβησαν μέρες γιορτινές. Μέρες που κανονικά όλοι θα έπρεπε να είναι χαρουμένοι, να διασκεδάζουν, να ανταλλάσουν δώρα. Φυσικά κι ο θάνατος κάποιου αγαπημένου προσώπου είναι τραγικός από μόνος του, αλλά όταν έρχεται αυτές τις μέρες είναι ακόμα πιο πολύ. Περιμένεις τις γιορτές για να επιστρέψεις στη βάση σου, να δεις συγγενείς και φίλους, να διασκεδάσετε όλοι μαζί γύρω από ένα γιορτινό τραπέζι και να έρθετε πιο κοντά και αντί γι' αυτό τους συναντάς γύρω από την εκκλησία, με βουρκωμένα μάτια και μαυροφορεμένους.
Κι όλα αυτά με έβαλαν σε σκέψεις. Τί είναι η ζωή τελικά; Όχι δεν με πιάσανε τα υπαρξιακά μου..Απλά αναρωτιέμαι: η ζωή είναι μια περίοδος χαράς με κάποιες στιγμές λύπης, μια περίοδος λύπης με κάποιες ευχάριστες νότες ή κάτι εντελώς ουδέτερο με στιγμές πότε χαράς και πότε λύπης;
Προφανώς οι περισσότεροι υποστηρίζουν το τελευταίο. Μεταξύ μας κι εγώ αυτό νομίζω. Και σκέφτομαι: αν δεν είναι τα δύο πρώτα, δηλαδή άσπρο η μαύρο, και είναι το τρίτο, πάει να πει πως η ζωή μας είναι γκρί. Και πότε-πότε γίνεται άσπρη ή μαύρη. Αλλά πάλι καταλήγει στο γκρι.
Και τώρα αυτό είναι καλό; Μια ζωή μες στο γκρι; Ξέρω ότι δεν είναι δυνατόν να είμαστε πάντα χαρούμενοι και ευτυχισμένοι. Όπως δεν είναι και δυνατόν να είμαστε πάντα δυστυχισμένοι, λυπημένοι και στεναχωρημένοι. Ακόμα και στατιστικά να το δεις, δε γίνεται..Να σας πω την αλήθεια, και το όλο γκρί με λίγο άσπρο και μαύρο δε μ' αρέσει και τόσο. Είναι ωραίο κάτι τόσο ουδέτερο και μουντό;
Τόση ώρα που γράφω και σκέφτομαι όλα αυτά καταλήγω στο συμπέρασμα ότι η ζωή είναι ασπρόμαυρη. Η τουλάχιστον έτσι πρέπει να 'ναι. Δηλαδή: να υπάρχουν οι χαρούμενες στιγμές, το γέλιο και η ευτυχία και τότε να είναι η άσπρη πλευρά της ζωής. Μετά, να τη διαδέχεται η μαύρη πλευρά με τον πόνο, τη θλίψη και τη στεναχώρια. Και μέτα πάλι άσπρο, μετά μαύρο κλπ. Να μην είναι μόνο άσπρο, γιατί τότε δεν θα είχαν αξία όλα αυτά που μας κάνουν χαρούμενο. Φυσικά να μην είναι μόνο μαύρη γιατί τότε δεν είναι ωραία. Τώρα το για πόσο να είναι άσπρη και για πόσο μαύρη εξαρτάται από τον καθένα. Για πόσο μπορεί να διαχειριστεί τις χαρές και τις λύπες. Πόσο δυνατός είναι ψυχικά ώστε να αντέχει το καθετί από τη μαύρη πλευρά αλλά και πόσο ρεαλιστής είναι ώστε να αντιλαμβάνεται ότι δεν γίνεται να είναι πάντα χαρούμενος.
Με αυτές τις σκέψεις αποχαιρετώ το 2009 και ελπίζω σε ένα καλύτερο 2010. Με υγεία παίδες!!!

Season finale..

2009-12-17T02:36:00.002+02:00

Μπορεί να είναι νωρίς σχετικά αλλά από αύριο ξεκινάνε οι διακοπές των Χριστουγέννων για μένα.. Από αύριο λοιπόν θα βρίσκομαι Μελίσσια ή κάπου εκεί γύρω. Η αλήθεια είναι ότι πρέπει να δώσω το παρόν σε μερικά μαθήματα και την άλλη εβδομάδα αλλά αυτά είναι λεπτομέρειες. Και είναι λεπτομέρειες διότι την Δευτέρα που θα έιμαι και πάλι εδώ, θα έχουν φύγει όλοι για τα δικά τους "χωριά"...

Διακοπές λοιπόν. Διακοπές από μαθήματα, διάβασμα (τι??) ,υποχρεώσεις. Διακοπές από καθημερινό μαγείρεμα, πλύσιμο πιάτων και όλα τα σχετικά. Οι περισσότεροι θα λέγαν "Γιοοούχχχοοουυ" αλλά εγώ δεν τρελαίνομαι και τόσο. Διακοπές ναι. Αλλά είναι και διακοπές από τα παιδιά. Τα εδώ παιδιά. Τους φίλους μου που εδώ και τρία χρόνια περνώ τις περισσότερες και τις πιο όμορφες ώρες μου μαζί τους. Και εκεί που πάω, δε λέω, έχω φίλους, συγγενείς, έχω άτομα που με περιμένουν,που έχω να δω καιρό και που περνώ φανταστικά μαζί τους αλλά εδώ είναι αλλιώς. Έχω συνηθίσει και μ' αρέσει...

Όλες αυτές οι μέρες, που δεν είναι και λίγες, πώς θα περάσουν; Αισθάνομαι ότι αυτές οι 20 περίπου μέρες μέχρι να ξαναβρεθούμε θα μου φανούν αιώνες. Μπορεί να ρουτινιάσαμε λίγο, να βαρεθήκαμε τα ίδια και τα ίδια αλλά όπως και να χει περνάμε πολύ ωραία. Τώρα που θα απομακρυνθούμε λόγω διακοπών, θα ανανεωθούμε, θα γεμίσουμε μπαταρίες και θα επιστρέψουμε με πολλά νέα και όρεξη για νέες περιπέτειες. Ακόμα δεν έφυγα και ήδη σκέφτομαι τη μέρα που θα γυρίσω..

Θα μου λείψεις ρε ρεμάλι!!!!**

**αφιερωμένο σε κάθε έναν από εσάς και ειδικά σε...Ξέρει αυτή!!

It's Berlin my friends!!!

2009-12-14T22:53:00.003+02:00

Τώρα που πλέον όλα κανονίστηκαν, μπορώ να το ανακοινώσω και εδώ. Μετά από ατέλειωτες συζητήσεις, αλλαγές προορισμού και αλλαγές ημερομηνιών τελικά αποφασίστηκε. Βερολίνο κυρίες και κύριοι..Πριν μερικές μέρες έκλεισαν και οι τελευταίες εκκρεμότητες του ταξιδιού και έτσι το Φλεβάρη θα με βρείτε μαζί με άλλους 8 φίλους μου να τριγυρίζω στα στενοσόκακα της γερμανικής πρωτεύουσας :))

Δεν είναι το πρώτο μου ταξίδι στο εξωτερικό, δεν είναι το πρώτο που κανονίζω μόνος μου, όμως είναι το πρώτο με τόσους πολλούς φίλους μου και ακόμα κι αν για κάποιους φαντάζει δύσκολο και περίεργο, εμένα αυτό είναι που με συναρπάζει...Το περιμένω πώς και πώς και μετρώ τις μέρες μέχρι την αναχώρησή μας..

Μας περιμένουν 7 μέρες και 6 νύχτες, λουκάνικα, μπύρες και άλλα αξιοθέατα που αξίζει να δει κανείς..Και πολύ κρύο μάλλον..

Άντε και καλό μας ταξίδι!!!!!!!

2009-12-08T12:12:00.002+02:00

Όταν μιλάς στο τηλέφωνο και σε ρωτάνε για τον καιρό, πάει να πει ότι δεν έχετε να πείτε τίποτα άλλο..Η συζήτηση τελειώνει αυτόματα.
Γεια...

Κυριακή απόγευμα

2009-11-16T19:59:00.002+02:00

Κυριακή 15/11
ΚΤΕΛ Κηφισού
Ώρα 18.30

Κάθομαι σκυφτός στο πράσινο καρεκλάκι περιμένοντας το λεωφορείο των 19.00. Δεν έχω παρέα και η ώρα περνά βασανιστικά αργά. Αποφασίζω να ξεκινήσω το βιβλίο που είχα πριν λίγο αγοράσει: "Σημειώσεις ενός Έλληνα φωτογράφου για τη φωτογραφία".
Ίσως έφταιγε το βιβλίο, ίσως η έκθεση φωτογραφίας που είχα επισκεφτεί, ίσως και όλα μαζί και μέσα σε λίγα λεπτά με είχε πλημμυρίσει ένα πρωτόγνωρο αίσθημα. Ένιωθα μια απίστευτη επιθυμία για να τραβήξω φωτογραφίες. Σκεφτόμουν ότι αν είχα μαζί μου τη φωτογραφική θα τελείωνα πολύ εύκολα 2-3 φιλμάκια μέχρι να φύγει το λεωφορείο. Δεν ήταν μόνο η επιθυμία. Είχα και τρομερή έμπνευση. Σηκώνοντας το βλέμμα μου πάνω από το βιβλίο, έβλεπα παντού θέματα προς φωτογράφιση. Αριστερά, δεξιά, μπροστά, πίσω κι όλα αυτά χωρίς να κουνηθώ καθόλου. Αμέτρητα κλικ ακούστηκαν μέσα στο μυαλό μου...
Το λεωφορείο έχει καθυστερήσει και ο θυμός των ανθρώπων που περίμεναν να αναχωρήσουν δίνει νέο θέμα προς φωτογράφιση. Αλλά μηχανή δεν υπάρχει πουθενά..Μια μικρή θέλω, αθόρυβη, να περνά απαρατήρητη και μαζί της και εγώ και φυσικά αναλογική.
Ταυτόχρονα έχω και μια έντονη επιθυμία για να γράψω εδώ στο blogάκι μου. Να γράψω γι' αυτόν τον χείμαρρο συναισθημάτων παρόλο που δυσκολευόμαι να βρω λέξεις να τα περιγράψω. Αυτό όμως μπορούσε να περιμένει..
Εικόνες, λέξεις. συναισθήματα, κλικ όλα αυτά μέσα στο κεφάλι μου.. Νιώθω πρωταγωνιστής σε ταινία. Πως υπάρχει μια κάμερα ψηλά και με τραβάει και ενώ όλα εξελίσσονται κανονικά, τα πάντα "παγώνουν" γύρω μου κι εγώ σηκώνομαι, με τη μηχανή στο χέρι, και κλικάρω ασταμάτητα. Κι αφού φωτογραφίσω τα πάντα, ξανακάθομαι στο καρεκλάκι και τότε όλα συνεχίζουν τη ροή τους..

"Εφτά η ώρα για Πάτρα από εδώ παρακαλώ.."

Δευτέρα 16/11
Σπίτι-Πάτρα
Ώρα 19.30

Τίποτα δε θυμίζει το χθεσινό απόγευμα.
Φωτογραφική υπάρχει σε απόσταση αναπνοής. Έμπνευση και αφορμή απουσιάζουν πλήρως. Η ταινία που πρωταγωνίστησα ήταν μάλλον μικρού μήκους..
Προσπαθώ να γράψω αλλά διαβάζοντάς το καταλαβαίνω ότι είναι αδύνατο να αποδώσω με λέξεις αυτά που ένιωθα μια μέρα πριν. Μάλλον δεν υπάρχουν λέξεις. Τί να πω;;

Τέλειωσε και ο καφές..

You are not alone..

2009-11-08T17:07:00.004+02:00

-Τί φοβάσαι πιο πολύ;

-Την μοναξιά.Φοβάμαι μην μείνω μόνη...

Τότε ακόμα δεν σε ήξερα καλά.Ήταν από τις πρώτες μας συζητήσεις πολλά χρόνια πριν. Μια ερώτηση όπως όλες οι άλλες, μια απάντηση τελείως διαφορετική. Απρόσμενη. Ιδιαίτερη όπως και εσύ.

Τώρα σε ξέρω καλά. Μόλις χθες κατάλαβα τί εννοούσες. Τί φοβόσουν. Μάλλον τότε δεν είχα δώσει την απαιτούμενη σημασία. Δεν είχα σκεφτεί καν σαν ενδεχόμενο να μείνω ποτέ μόνος, χωρίς κανέναν δίπλα μου. Εσύ είσαι εκεί, μακριά από όλους εμάς και σίγουρα νιώθεις πολύ πιο έντονα την μοναξιά.

Αλλά θέλω να σου πω να μην φοβάσαι. Και να μην απογοητεύεσαι. Δεν είναι αυτή η μοναξιά που φοβόσουν. Αυτή, δεν είναι έτσι. Φυσικά, δεν χρειάζεται να σου υπενθυμίσω πως, αν και μακριά σου, είμαι εδώ. Δίπλα σου..

Όσα δεν έχω ζήσει...

2009-10-26T21:42:00.003+02:00

Κάποιοι λένε ότι η ζωή είναι μικρή. Και συμπληρώνω: η φοιτητική ζωή είναι ακόμα μικρότερη.Εκεί καταλήγω όταν σκέφτομαι μερικές φορές για το πώς περνάω τα φοιτητικά μου χρόνια.

Τα χρόνια περνάνε και κανείς δεν μπορεί να τα φέρει πίσω και επειδή αυτή η περίοδος της ζωής μου είναι η τελευταία περίοδος ανεμελιάς, ξεγνοιασιάς, "τρέλας" και σχετικά απεριόριστου ελεύθερου χρόνου υπάρχουν κάποια πράγματα που θέλω να ζήσω. Κάποια πράγματα που θα έχω να θυμάμαι για πολύ καιρό μετά, θα νιώθω περήφανος που τα έζησα, θα τα συζητάω με φίλους ύστερα από αρκετά χρόνια και θα γελάμε, θα τα διηγούμαι στα παιδιά μου όταν με ρωτάνε για τη φοιτητική μου ζωή.

Ζηλεύω όταν ακούω σε παρέες για διάφορα τρελά σκηνικά που έζησαν με τους κολλητούς τους, σκηνικά που περιλαμβάνουν ταξίδια,γνωριμίες, γέλια, χαρές, απίθανα γεγονότα. Νιώθω κάπως όταν μου λένε για ταξίδι 3 ημερών στο Βόλο που τελικά διήρκησε 15 μέρες , χωρίς να νοιάζονται για σχολές, μαθήματα κλπ παρά μόνο για το πού θα βγούνε, με ποιά παρέα θα πιουν κι ένα τσίπουρο παραπάνω και τί ατάκα θα πουν στην κοπέλα στο μπαρ και γω να κάθομαι χωρίς να έχω κάτι παρόμοιο να τους πω. "Εεεε με πήρε ο φίλος μου ένα πρωί και μου πε να πάμε Θεσσαλονίκη σε μια φίλη του.Και πήγαμε.Μετά περάσαμε και από Γιάννενα για 2 μέρες.Γυρίσαμε Πάτρα και το ίδιο απόγευμα φύγαμε για Κρήτη." Τί κρίμα που αυτά δεν είναι δικά μου λόγια..

Θέλω να ζήσω αυτή την τρέλα.Θα ΄θελα να ήμουν λίγο πιο αυθόρμητος, πιο ανέμελος και να χα ζήσει ήδη τέτοια γεγονότα. Να μην σκεφτόμουν τόσο τη σχολή ή διάφορα άλλα που με κράτησαν πίσω και όταν μου λένε κάτι παρόμοιο να μην λέω για το εργαστήριο και για τις σημειώσεις. Ζω για τη στιγμή που θα ξυπνήσω ένα πρωί, θα ετοιμάσω μια πρόχειρη βαλίτσα, θα μπω σε ένα απ' αυτά τα ασπροκόκκινα πλοία εδώ πιο κάτω και θα ξεκινήσω μια νέα ευρωπαική περιπέτεια..Αλλά και εδώ στην Πάτρα θα μπορούσα να είχα ζήσει ακόμα πιο πολλά. Όχι ότι είναι λίγα αυτά που έχω ζήσει αλλά πάντα θέλω το κάτι παραπάνω..

Μπορώ να πω οτι θυσίασα τα περισσότερα από αυτά και έχω καλή πορεία στη σχολή. Αυτό σημαίνει ότι δε χρωστάω πολλά μαθήματα και με τον ίδιο ρυθμό μπορώ να πάρω πτυχίο σε σύντομο διάστημα. Δηλαδή δεν θα μαι πια φοιτητής και άντε να τα ζήσω όλα αυτά μετά.....Αν συνδύαζα και τα δύο, θα ήμουν και πολύ μάγκας..

Αυτά σκέφτομαι ώρες ώρες και το έχω βάλει πείσμα πως αυτά τα περίπου δύο χρόνια που μου μένουν ως φοιτητής θα προσπαθήσω να πραγματοποιήσω αυτές τις τρέλες..Δε θέλω να είμαι αυτός που δεν τα έχει ζήσει.Για να μη λέω "όσα δεν έχω ζήσει" αλλά "αυτά που έχω ζήσει"...

Μαχαιρίτσας και Κίτρινα Ποδήλατα

2009-10-11T19:17:00.002+03:00

Είναι κάποιες φορές που ενώ λέω οτι θα κάνω κάτι,και όντως θέλω πολύ να το κάνω, στο τέλος πάντα παίρνω την απόφαση και δεν το πραγματοποιώ. Έτσι πήγε να γίνει και χθες. Όλη την βδομάδα έλεγα θα πάω να ακούσω τον Μαχαιρίτσα με τα Κίτρινα Ποδήλατα και προτελευταία στιγμή αποφάσισα να μην πάω. Και λέω προτελευταία γιατί τελευταία στιγμή πραγματικά είπα "θα πάω" και έφυγα από το σπίτι κυριολεκτικά στο παρά πέντε. Όμως άξιζε τον κόπο 1000%..
Περισσότερο ήθελα να δω από κοντά τα Κίτρινα Ποδήλατα, ένα από τα πιο καλά ελληνικά ροκ συγκροτήματα αυτή την εποχή.. Τον Μαχαιρίτσα τον έχω ξαναδεί και ξέρω ότι αποτελεί σταθερή αξία. Το συγκρότημα όμως πραγματικά με ενθουσίασε. Δεν περίμενα ότι θα ήταν τόσο καλοί. Γεμάτοι ενέργεια, ζωντάνια, πάθος, έκρηξη, μας μάγεψαν με τις ερμηνείες δικών τους και όχι μόνο τραγουδιών, σε έντονο ροκ ύφος πάντα. Ο τραγουδιστής κατέκτησε δίκαια το κοινό. Δεν ήταν μόνο η καταπληκτική φωνή του αλλά και η όλη παρουσία του. Μετέδιδε με πολύ άνεση τον ενθουσιασμό του σε όλους εμάς, που δεν αργήσαμε να ξεσηκωθούμε. Όλα αυτά βεβαίως με την βοήθεια του εντυπωσιακού κιθαρίστα και γενικά όλων των μουσικών, οι οποίοι ήταν καταπληκτικοί.
Για τον Λαυρέντη τί να πει κανείς; Τα 30 χρόνια παρουσίας στην ελληνική μουσική τα λένε όλα. Τραγούδησε όλες τις μεγάλες επιτυχίες του αλλά και πολλά άλλα κομμάτια που δεν ήταν δικά του, αλλά έχουν γράψει τη δική τους ιστορία στη μουσική. Τέλειος όπως πάντα.
Ευτυχώς που έστω και την τελευταία στιγμή αποφάσισα να πάω...Ήταν υπέροχα όλα..
Ορίστε και μια μικρή γεύση για όσους δεν ήταν εκεί..

Όνειρο φθινοπωρινής νυκτός..

2009-09-18T11:36:00.009+03:00

" Βρίσκομαι κάπου στην κεντρική Ευρώπη.Μαζί μου είναι η Φωτεινή και ο Νίκος και όλοι μας κουβαλάμε ταξιδιωτικό σάκο. Δεν ξέρω πού ακριβώς βρισκόμαστε αλλά γύρω μας υπάρχουν πολλά ποδήλατα, από αυτά που διαθέτει ο Δήμος και μπορείς να το 'χεις όλη μέρα με ένα μικρό αντίτιμο.Υπάρχει και ένας ποταμός δίπλα μας.Σκεφτόμαστε να νοικιάσουμε από ένα αλλά δεν προλαβαίνουμε.Έχουμε να πάμε να βγάλουμε εισήτηριο INTERRAIL και να φύγουμε για Παρίσι..
Μετά από λίγο ποδαρόδρομο, μπαίνουμε σε ένα κτήριο, κάτι σαν τράπεζα ή κάτι τέτοιο.Υπάρχουν κι άλλοι πολλοί σαν κι εμάς με σάκους στην πλάτη και φωτογραφικές στο χέρι. Ανάμεσα τους και πολλοί Έλληνες. Ένας μάλιστα, φοιτητής ήταν, έκανε φασαρία γιατί στο δωμάτιο της εστίας που τον έβαλαν στο Πανεπιστήμιο που ήρθε δεν είχε ηλεκτρική σκούπα!!! Ότι να 'ναι..
Ψάχνουμε να βρούμε από που αγοράζουμε αυτά τα εισητήρια.Ρωτάω έναν που φαινόταν κάτι σαν υπεύθυνος..

-Θέλουμε να βγάλουμε εισητήριο INTERRAIL για Παρίσι. Πού να ρωτήσουμε;

-Που θα πάτε; Μαδρίτη; Ρωτήστε στον κύριο Τάδε. Θα φτίαξει αυτός τα χαρτιά σας.

Πηγαίνοντας προς τον κύριο Τάδε αναρωτιόμασταν μήπως πηγαίναμε Μαδρίτη τελικά και όχι Παρίσι.Κοιτάζω το ρολόι και έχουμε περίπου 40 λεπτά για να προλάβουμε το τρένο για Παρίσι.Πού να ψάχνουμε τώρα ώρες κλπ για τρένο προς Μαδρίτη. Άλλωστε το Παρίσι είναι πιο κεντρικά και από κει θα μπορούμε εύκολα και γρήγορα να πάμε Γερμανία, Βέλγιο, Ολλανδία, Αγγλία..Όπου θέλουμε. Εκείνη την ώρα η Φωτεινή παθαίνει ένα σοκ με το πόσο χύμα είναι το ταξίδι μας:

-Δηλαδή δεν έχουμε κλείσει ξενοδοχείο για το βράδυ;

-Φωτεινή, Φωτεινούλα μου, δεν ξέρουμε καν που θα είμαστε τις επόμενες 20 μέρες.Τί ξενοδοχείο μου λες; Θα βρούμε μόλις φτάσουμε εκεί.

Στεκόμαστε στην ουρά και ψάχνουμε ταυτότητες και άλλα έγγραφα που θα μας χρησίμευαν.Κλασικά η Φωτεινή δυσκολεύεται να τα βρεί μες στην τεράστια τσάντα της και η αλήθεια είναι ότι αγχωθήκαμε μήπως και τα 'χει χάσει.Αφού τα βρήκε και ηρεμήσαμε λίγο ρωτάμε και τα άλλα παιδιά που είναι μπροστά μας τί αξίζει πιο πολύ. Παρίσι ή Μαδρίτη; Η αλήθεια είναι ότι περισσότερο ψάχναμε μήπως πηγαίναμε παρέα με κάποιους άλλους από κει. Φαίνονταν καλά παιδιά και θα σπάγαμε πλάκα."

Και εδώ είναι αυτό που λέμε "και μετά ξύπνησα"..Όσο και να προσπαθούσα να ξανακοιμηθώ μήπως και συνεχιστεί το όνειρο, δεν τα κατάφερα. Αλλά ήμουν τόσο χαρούμενος, τόσο ψυχικά ικανοποιημένος και γεμάτος που ένιωθα ότι το ΄χα όντως ζήσει..Κι ας μην είδα πώς πέρασα αυτές τις 20 μέρες του ταξιδιού.Κι ας μην έμαθα αν τελικά ήταν Παρίσι ή Μαδρίτη.
Λέγεται ότι τα όνειρα, ακόμα και αν μας φαίνεται ότι διαρκούν αρκετή ώρα, στην ουσία διαρκούν 2-3 δευτερόλεπτα. Ε λοιπόν, αυτά τα δευτερόλεπτα ήταν από τα καλύτερα που έχω ζήσει τελευταία.

Τί είπα; Ζήσει; Χαχαχα

Η μοναξιά ενός πρίγκιπα..

2009-09-12T06:11:00.007+03:00

Στριφογυρίζω μόνος στο κρεββάτι.

Ξανά και ξανά.

Ζέστη.

Αυπνία.

Μοναξιά.

Μια τελευταία ελπίδα..Ναι! Είναι ξύπνια.

Για λίγο όμως.

Ζέστη.

Αυπνία.

Μοναξιά.

"Να προσέχεις πώς και πόσο θα γοητευτείς,για να μην απογοητευτείς.."

2009-09-03T19:15:00.005+03:00

Θα μπορούσε να ήταν στίχος από μελαγχολικό τραγούδι.

Θα μπορούσε να ήταν φράση-γνωμικό κάποιου διάσημου, που θα φιγουράριζε σε ανάλογες στήλες κυριακάτικων εφημερίδων.

Αλλά όχι..

Είναι λόγια,για την ακρίβεια λέξεις,που ήρθαν με μήνυμα στο κινητό..Κι όσο τα ξαναδιαβάζω, τόσο μου αρέσουν και ταυτόχρονα με ανησυχούν.Με φοβίζουν.Αναρωτιέμαι τί μπορεί να κρύβεται πίσω από αυτές τις λέξεις,πίσω από τον άνθρωπο αυτόν.Ξέρω ότι είναι μια περίεργη,μια παράξενη,πρωτότυπη ψυχή.Ένα άτομο που κάθε μέρα που περνάει παρουσιάζει νέα πτυχή του χαρακτήρα και της προσωπικότητας του κι όλο με εκπλήσσει, όλο με εντυπωσιάζει.Όλο με γοητεύει...

Αλλά γιατί το λέει;Είναι μια γενική συμβουλή; Η είναι μια συμβουλή για τη μεταξύ μας σχέση;

Όπως και να 'χει, τα λόγια αυτά μου άρεσαν πολύ. Πάρα πολύ.

Ελπίζω να μην απογοητευτώ.Να γοητευτώ δεν με πειράζει...

Καταλονικές σκιές

2009-08-26T14:34:00.007+03:00

Κάπου αναμέσα στο πλήθος υπάρχει μια σκιά..

Φαίνεται στεναχωρημένη.Κάτι της λείπει..

.

Τελικά το βρήκε...

Η ζωή μας σ΄ ένα παγκάκι..

2009-08-18T11:37:00.010+03:00

Ξεφυλλίζοντας τις κυριακάτικες φυλλάδες στην αναπαυτική καρέκλα της αυλής, το μάτι μου έπεσε πάνω σε ένα άρθρο που αφορούσε τα παγκάκια.Οι όμορφες φωτογραφίες που το συνόδευαν και το παράξενο του θέματος τράβηξαν την προσοχή μου και κάθησα και το διάβασα.

Διαβάζοντας το, συνειδητοποίησα ότι τα παγκάκια είναι κάτι παραπάνω από ένα σημείο ξεκούρασης.Για μένα δεν ήταν παρά μόνο δύο κομμάτια ξύλου στα οποία κάθεσαι να ξαποστάσεις, να πάρεις δύο ανάσες και να συνεχίσεις με περισσότερες δυνάμεις το δρόμο σου.Όμως η ύπαρξη τους έχει αποκτήσει ένα νέο νόημα, μια καινούρια διάσταση, η οποία δεν μου είχε περάσει ποτέ από το μυαλό.

Είναι κατ'αρχήν σημείο κοινωνικοποίησης.Μπορεί αρχικά να κάθεσαι για να ξεκουραστείς, να διαβάσεις την εφημερίδα σου, να φας το παγωτό όμως το ίδιο θα κάνει κι άλλος ένας, τον οποίο θα γνωρίσεις, θα κουβεντιάσεις μαζί του, θα ανταλλάξεις απόψεις και ιδέες μέχρι ο καθένας να πάρει το δρόμο του.Αν τα πράγματα πάνε καλά και ταιριάξετε, ο δρόμος αυτός μπορεί να 'ναι κοινός.Ο μέχρι τότε άγνωστος άνθρωπος θα 'ναι πλέον συνοδοιπόρος σου και ποιός ξέρει μπορεί να γίνετε φίλοι,να αγαπηθείτε, να ερωτευθείτε..

Είναι σημείο συνάντησης.Παρέες και ζευγαράκια συναντιόυνται αρχικά σε ένα παγκάκι στη διπλανή πλατεία ή στο διπλανό πάρκο και έπειτα συνεχίζουν τη βόλτα τους.Μπορεί βέβαια αυτό το παγκάκι να ΄ναι αρχικό και τελικό σημείο συνάντησης και να περάσουν εκεί μια ευχάριστη ώρα πίνοντας τον καφέ τους, τρώγοντας μια μπάρα σοκολάτας, κουβεντιάζοντας και κάνοντας όνειρα για το μέλλον..Δε θα ξεχάσω ποτέ την εικόνα της γιαγιάς στο χωριό, βασικά κάθε γιαγιάς σε κάθε χωριό, καθισμένη στο παγκάκι της γειτονιάς μαζί με άλλες γιαγιάδες να συζητάνε-κουτσομπολεύουν το οτιδήποτε συνέβαινε στο χωριό.Κάθε απόγευμα, ίδιο σημείο, ίδια πρόσωπα.Ήταν το στέκι τους, το δεύτερο σπίτι τους, η συντροφιά τους..

Κάθομαι και σκέφτομαι και παρατηρώ ότι οι περισσότεροι από μας, κυρίως στην παιδική ηλικία, κάναμε πράγματα για πρώτη φορά σ' ένα παγκάκι στο πάρκο.Πολλοί είναι αυτοί που εξομολογήθηκαν εκεί στο κορίτσι από το διπλάνο θρανίο τον έρωτά τους και έδωσαν το πρώτο τους αθώο φιλί.Στο ίδιο σημείο, λίγα χρόνια αργότερα έκαναν το πρώτο τσιγαράκι μέσα σε απόλυτο σκοτάδι υπό το φόβο αδιάκριτων ματιών και κανά δυό χρόνια πιο μετά ξεμεθούσαν μετά από ξέφρενο πάρτυ.Σίγουρα καθένας απο εσάς θα έχει μια ανάλογη εμπειρία..

Χαρακτηριστικό κάθε παγκακιού είναι τα μηνύματα που χαράσουν μικροί και μεγάλοι.Κειμενάκια που δηλώνουν αιώνια αγάπη και φιλία " Α+Δ=L.F.E " ή αστείου περιεχομένου όπως "Είσαι ο έρωτας της ζωής μου.Θέλω να σε παντρευτώ αλλά αν τσακωθούμε μπορείς να κοιμηθείς εδώ".Παλιός αλλά όχι ξεπερασμένος τρόπος έκφρασης συναισθημάτων.Μάλιστα, αυτό το έθιμο τείνει να γίνει και πιο επίσημο καθώς με κάμποσα χρήματα προς το Δήμο, μπορείς να βάλεις τη δική σου μεταλλική επιγραφή σε όποιο παγκάκι θες..

Το παγκάκι,αυτές οι δύο τάβλες από ξύλο και λίγο σίδερο στην άκρη, αυτό το άψυχο αντικείμενο αποκτά ζωή κάθε φορά που το επισκέπτεται κάποιος άνθρωπος.Ακούει τις ιστορίες του, μαθαίνει πολλά για τη ζωή του, μερικά από τα οποία θα μείνουν κυριολεκτικά χαραγμένα πάνω στις σανίδες αυτές. Γίνεται μέλος στις καθημερινές του στιγμές και αναπτύσσεται μια σχέση μεταξύ τους πολύ ιδιαίτερη,πολύ περίεργη.Παρόλ' αυτά, λίγοι έχουν συνειδητοποιήσει ότι, από παιδιά και μέχρι να γεράσουν, είχαν, έχουν περάσει ή θα περάσουν πολλές όμορφες στιγμές της ζωής τους πάνω σ' ένα παγκάκι..

Τζάμπα η χαρά...

2009-08-11T23:23:00.002+03:00

Τελικά λόγω πόνων στον αυχένα η μεγάλη επιστροφή του Michael Schumacher δε θα πραγματοποιηθεί.Τζάμπα χαρήκαμε..
Ο ίδιος πάντως έκανε ό,τι μπορούσε αλλά το ατύχημα που είχε με την μοτοσυκλέτα του πριν μερικούς μήνες του προκάλεσε ζημιά στον αυχένα από την οποία δεν έχει αναρρώσει πλήρως και δε θα μπορούσε να αντέξει τις πιέσεις που ασκούνται σε ένα μονοθέσιο..
Κρίμα για εκείνον, για εμάς αλλά και για το ίδιο το άθλημα...

Schumi is back!!!!!!

2009-08-07T13:07:00.003+03:00

Φαντάζει απίστευτο.Ονειρικό.Δεν νομίζω ότι είχε πιστέψει κανείς ότι ο Michael Schumacher θα βρισκόταν και πάλι πίσω από το τιμόνι μιας Ferrari σε επίσημο αγώνα.Κι όμως είναι πραγματικότητα..Βασικά ελπίζω να του δώσουν το ΟΚ και να αγωνιστεί στο grand prix της Βαλένθια στις 23 του μήνα και αν ναι, τότε θα τον θαυμάζουμε μέχρι το τέλος της χρονιάς.Μπορεί η επίστροφή του να οφείλεται στο απίθανο ατύχημα του Felippe Massa, όμως αυτό δε μειώνει καθόλου το γεγονός ότι πρόκειται για τη μεγάλη έκπληξη της χρονιάς στο χώρο της F1.
Ο ίδιος ετοιμάζεται πυρετωδώς για αυτή τη στιγμή με εντατικές προπονήσεις.Γιατροί,γυμναστές,προπονητές είναι καθημερινά στο πλευρό του για να είναι απόλυτα έτοιμος.
Η ικανότητα του αδιαμφισβήτητη, η δίψα του για ακόμα πιο πολλές διακρίσεις δεδομένη και πολλά εκατομμύρια θαυμαστών του περιμένουν πώς και πώς να τον δουν ξανά με το κόκκινο μονοθέσιο στις πίστες.Όπως κι εγώ εννοείται..Na τον δω και στο ψηλότερο βάθρο ξανά και τί στον κόσμο..

Schumi ζούμε στο βάθρο να σε δούμε!!!!

Από Μεθώνη...Βαρκελώνη!!!

2009-07-28T21:05:00.002+03:00

Όταν θα διαβάζετε αυτήν την ανάρτηση εγώ θα μαι στο αεροπλάνο για Βαρκελώνη,μπορεί να 'χω φτάσει κιόλας,μπορεί και να 'χω γυρίσει.Το τελευταίο αφορά στους συχνούς αναγνώστες μου...Το θέμα είναι φίλοι μου,ότι η μεγάλη ώρα έφτασε και πλέον μετράμε αντίστροφα για το ταξίδι.
Μια μέρα έμεινε και δε μπορώ να πω ότι το 'χω συνειδητοποιήσει.Μέχρι να μπω στο αεροπλάνο θα νομίζω ότι είναι μια μέρα όπως οι άλλες.Ελπίζω όμως από εκείνη τη στιγμή και μετά να αρχίσουν οι πιο όμορφες και πιο συναρπαστικές μέρες του καλοκαιριού.Μέχρι τις επόμενες φυσικά...
Με τη σκέψη στο Φίλιππο και στην ταχεία ανάρρωσή του φεύγω σ΄άλλη γη σ' άλλα μέρη..

ΚΑΛΟ ΜΑΣ ΤΑΞΙΔΙ

Υ.Γ Στέλλα, Έλενα και Ζήκοοοοοο, ΤΟ ΝΟΥ ΣΑΣ..

Απολογισμός...

2009-07-07T16:46:00.005+03:00

Σήμερα και τυπικά τέλειωσε και το τρίτο έτος εδώ στην Πάτρα..Η εξεταστική αποτελεί παρελθόν πλέον και όλοι εγκαταλείπουν την πόλη, αν δεν την έχουν ήδη εγκαταλείψει.Η αλήθεια είναι ότι είμαι από τους τελευταίους εδώ..Άλλος έφυγε για Άρτα,άλλος για Λυόν,άλλος για Ορεστιάδα,Τρίπολη κλπ κλπ.Εγώ αύριο φέυγω και μιας και σήμερα είναι η τελευταία μέρα της χρονιάς είπα να κάνω τον απολογισμό της..

Η χρονιά ξεκίνησε με μεγάλες προσδοκίες και πίστη ότι θα είναι διαφορετική από όλες τις προηγούμενες.Διαφορετική προς το καλύτερο εννοείται..Όντως ξεκίνησε πολύ καλά.Με κέφι, χαρά, γέλιο.Πολύ γέλιο.Νέα άτομα,νέες παρέες,νέα μέρη,νέες συνήθειες.Πήγα και Εδιμβούργο στην Ηλιάνα, που τόσο καιρό ήθελα να πάω και τελικά δεν κατάφερνα..
Υπήρχαν βέβαια και στιγμές που καλύτερα να μην είχαν συμβεί ή να μπορούσα να ξεχάσω αλλά μην τα θέλουμε κι όλα..Ούτως ή άλλως αυτές οι στιγμές είναι που δίνουν γεύση στη ζωή μας και έτσι αποκτά ενδιαφέρον..Αν δεν υπήρχαν αυτές τότε οι καλές στιγμές θα έχαναν το νόημα τους.

Φεύγω με μια πικρία,ένα παράπονο.Το οτί φέτος δε θα κάνουμε όλοι μαζί διακοπές,σαν μια παρέα, όπως πέρσι στην Αμοργό..Η επίσημη αιτία,ο επίσημος λόγος είναι επειδή δε βρίσκουμε κοινές ημερομηνίες γιατί όλοι έχουν κάτι κανονισμένο και δεν υπάρχει χρόνος και χρήμα για δεύτερες ή τρίτες διακοπές.Όμως εγώ πιστεύω πως πίσω απ'αυτό κρύβεται το γεγονός ότι κανένας δεν το ήθελε όπως την προηγούμενη χρονιά κι αυτό γιατί δεν είμαστε τόσο δεμένοι όπως τότε.Γεγονότα που καλύτερα να μην είχαν συμβεί οδήγησαν σ' αυτή την κατάσταση..Αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω είναι γιατί υπάρχουν ακόμα άτομα που δεν το παραδέχονται.Αλλά και όσοι το παραδέχονται γιατί δεν κάνουν κάτι για να αλλάξει.Μπορεί να μη θέλουν κιόλας...

Όπως και να ' χει, η χρονιά έφτασε στο τέλος.Έχουμε ένα μεγάλο καλοκαίρι μπροστά μας.Προσωπικά, θα βρίσκομαι κάπου μεταξύ Μελισσίων, Πολιτικών, Ξυλοκάστρου, Μεθώνης και Βαρκελώνης,το μεγάλο ταξίδι του καλοκαιριού..

ΚΑΛΑ ΝΑ ΠΕΡΑΣΟΥΜΕ!!!!!!!!

Δύο ωρίτσες ακόμα..

2009-06-29T21:50:00.004+03:00

Πόσες φορές έχουμε όλοι μας ζητήσει λίγο παραπάνω χρόνο;Σίγουρα πάρα πολλές.Άλλος μια στγμή,άλλος ένα λεπτό.άλλος ώρες ολόκληρες.Για να είμαι ειλικρινής,αν γινόταν,θα ήθελα να ΄χα μια ώρα ακόμα κάθε μέρα.Ίσως και δύο.Αλλά όχι να τις στερηθώ από αλλού.Απλώς η μέρα να είχε ακόμα δύο ωρίτσες.
Δεν είναι ότι δεν προλαβαίνω.Ούτε ότι λόγω χρόνου τα κάνω όλα βιαστικά και "τσαπατσούλικα".Ίσα ίσα που δεν αγχώνομαι καθόλου και πάω με το πάσο μου.Βέβαια έτσι κάνω λιγότερα πράγματα απ αυτά που θα μπορούσα και θα ήθελα να κάνω.Γιατί υπάρχουν πολλά πράγματα στα οποία δεν έχω αφιερώσει όσο χρόνο θα ήθελα.Χρόνος που τους αξίζει κιόλας...
Με δύο επιπλέον ώρες κάθε μέρα θα αφιέρωνα περισσότερο χρόνο στους γονείς μου.Τώρα που σπουδάζω Πάτρα τους βλέπω ελάχιστα.Μια φορά το μήνα και αν..Αλλά και όταν ανεβαίνω Αθήνα για να τους δω,πάντα κάτι συμβαίνει και δεν περνάμε ώρες μαζί.Βασικά νομίζω ότι μόνο όταν είμαι μακριά συνειδητοποιώ οτι θέλω να τους αφιερώνω περισσότερο χρόνο.
Το ίδιο ισχύει και για ορισμένους φίλους μου.Θα ΄θελα να είχα ακόμη το δέσιμο που είχα μαζί τους στο Λύκειο που περνούσαμε ατέλειωτες ώρες μαζί αλλά...Βέβαια για μερικούς δεν είναι μόνο η έλλειψη χρόνου η αιτία.
Σε παρόμοια κατηγορία ανήκουν και τα ξαδέρφια μου.Δε μπορώ να πω οτι είχαμε στενή σχέση μέχρι σήμερα αλλά είμαι σίγουρος ότι είναι από τα άτομα στα οποία θέλω να είχα αφιερώσει περισσότερο χρόνο.
Επίσης,αν και τρελαίνομαι να φωτογραφίζω και να ασχολούμαι γενικότερα με τη φωτογραφία,αφιερώνω ελάχιστο χρόνο.Μακάρι να είχα ώρες πολλές να έβγαινα στους δρόμους και να φωτογράφιζα πιο πολύ,να εμφάνιζα φιλμ στο σκοτεινό θάλαμο,να τύπωνα μόνος τις φωτογραφίες μου,να τις επεξεργαζόμουν,να ήμουν δηλαδή περισότερο ενεργός σ΄αυτόν τον μαγικό κόσμο..Και μέσα απ'αυτό να βελτιωνόμουν κι εγώ ο ίδιος..
Υπάρχουν κι άλλα πολλά που θα είχα κάνει αν είχα περισσότερο χρόνο.Πολλά βέβαια απ' αυτά απαιτούν και πολλά λεφτά..Πχ σίγουρα θα είχα κάνει περισσότερα ταξίδια,τόσο εντός Ελλάδος αλλά κυρίως στο εξωτερικό.Ίσως να ασχολιόμουν περισσότερο με τη μουσική,να συνέχιζα να έπαιζα αρμόνιο όπως παλιά,να είχα μάθει κιθάρα και ίσως και ντραμς που είναι κρυφός πόθος.Μπορεί να ξεκινούσα και κάποιο σπορ,κυρίως θαλάσσιο,όπως το windsurfing ή ιστιοπλοία..Αν κάτσω και σκεφτώ θα βρω κι άλλα πολλά..
Θα μου πείτε ότι με λίγο καλύτερη διαχείρηση του υπάρχοντος χρόνου και ίσως περισσότερη θέληση και πείσμα θα μπορούσα να τα πραγματοποιώ ήδη όλα αυτά.Ναι,δε φέρνω αντίρρηση σ' αυτό.Όμως εγώ θέλω να κάνω ότι ακριβώς κάνω τώρα και παράλληλα να κάνω κι όλα τα παραπάνω..
Ξέρω ότι ζητάω πολλά κι έχω την εντύπωση ότι όσοι διαβάσατε μέχρι εδώ και δε βαρεθήκατε στις πιο πάνω γραμμές θα αναρωτηθήκατε γιατί τα γράφω,τι σας νοιάζει εσάς και μπήκατε στον κόπο να με διαβάσετε,και θα κάνατε κι άλλες τέτοιες παρόμοιες σκέψεις..Η αλήθεια είναι ότι κυρίως το έγραψα για εμένα.Για να ξέρω τί προτεραιότητες να θέσω όταν εμφανιστώ ξαφνικά με πάρα πολύ ελεύθερο χρόνο,είτε γιατί θα έχω σταματήσει κάτι απ' αυτά που κάνω τώρα,αν και δεν έχω τέτοιο σκοπό,είτε γιατί η μέρα θα έχει 26 ή 27 ώρες..

Λυπούμαστε κύριε Μότσαρτ..

2009-06-12T11:38:00.003+03:00

-Κύριε Μότσαρτ,σε δύο μέρες δυστυχώς πρέπει να αφήσετε την κατοικία που διαμένετε τα τελευταία χρόνια..
-Ποιός είστε εσείς κύριε που θα με διώξετε από το σπίτι μου:
-Θα ερχόταν η σπιτονοικοκυρά,αλλά δυστυχώς την κρατάτε πολύ απασχολημένη αυτόν τον καιρό.
-Και τώρα πρέπει να φύγω:Να ξενοικιάσω:
-Ναι.Το χρειάζεται το σπίτι.Έμαθα θα το νοικιάσει σε άλλους.
-Σε άλλους:Μα γιατί:Έχει πρόβλημα μαζί μου:Τόσο καιρό είχαμε μια καταπληκτική σχέση.Γιατί:Τί συνέβη έτσι ξαφνικά:
-Τίποτα δε συνέβη.Όλα είναι μια χαρά.Απλώς έρχεται καλοκαιράκι και το χρειάζεται.Θέλει,λέει,να το νοικιάσει σε live,σε παραστάσεις,σε βόλτες,να κερδίσει το χαμένο χρόνο που έχασε από φίλους της,να κάνει διακοπές και να ξεκουραστεί.Καλή η παρέα σας,είπε,αλλά κουραστική.
-Μαααα,νόμιζα πως της έμαθα πάρα πολλά και έχω κι άλλα πολλά να της μάθω ακόμα.
-Ναι.Και σας ευχαριστεί γι αυτό αλλά δε γίνεται αλλιώς..Ίσως από Σεπτέμβρη ξαναέρθετε πάλι..Μέχρι την Κυριακή πρέπει να έχετε μαζέψει τα πράγματα σας.Θέλει πάντως να ξέρετε ότι θα σας σκέφτεται μέχρι να ξανασυναντηθείτε...
-Με στεναχώρησε αλλά δεν πειράζει.Και για μένα είναι μια καλή φίλη εκτός από καλή μαθήτρια..
-Θα έρθει την Κυριακή να σας αποχαιρετήσει και η ίδια..Καλή σας μέρα.

Νεφέλη ΚΑΛΗ ΤΥΧΗ...Είμαι σίγουρος ότι θα τα πας τέλεια.

Μηνύματα από το παρελθόν..

2009-06-09T17:05:00.004+03:00

Έχω την αίσθηση τελευταία,ότι κάποιος από το παρελθόν θέλει να μου πει κάτι.Ότι μου χτυπάει την πόρτα ξανά μετά από καιρό.Μάλλον όχι.Δεν την χτυπάει.Έρχεται κρυφά τη νύχτα εκεί που κοιμάμαι και μου πετάει χαρτάκια με μηνύματα κάτω απ την πόρτα για να τα βρω το επόμενο πρωί.
Όμως εγώ δεν είμαι σίγουρος αν θέλω να τα βρω.Δεν είμαι καν σίγουρος αν θα τα διαβάσω όταν τα βρω.Αλλά ακόμα κι αν τελικά τα διαβάσω,θα μπορέσω να απαντήσω:Μήπως την επόμενη φορά να χτύπαγε το κουδούνι:Ίσως να ήταν καλύτερα έτσι....

21 χρόνια,11 παιδιά, 1 γιορτή

2009-05-15T01:21:00.006+03:00

Από μικρός το 21 ήταν ο αγαπημένος μου αριθμός.Δεν ξέρω γιατί.Φέτος έφτασε η στιγμή να σβήσω 21 κεράκια και έπρεπε να το γιορτάσουμε αναλόγως.Βασικά χρωστούσα στον εαυτό μου και στην παρέα μου έναν τέλειο εορτασμό των γενεθλίων μου και αυτή τη φορά ήμουν αποφασισμένος να το πραγματοποιήσω.

Και όντως,σαν να ήταν γραπτό,τα 21α γενέθλια μου θα τα θυμάμαι για πολύ καιρό.Τουλάχιστον μέχρι να ξαναπεράσω τόσο τέλεια όπως φέτος.

Μέχρι και την τελευταία στιγμή το μόνο που ήταν κανονισμένο,ήταν η διάρκεια του γλεντιού.5 ημέρες συνολικά από τις οποίες οι 3 έπρεπε να ήταν non-stop.Κι έτσι έγινε.Για λόγους συντομίας θα αναφερθώ μόνο για τις 3 μέρες του non-stop.Περιελάμβαναν τα πάντα:έξοδο για φα'ί' και κρασί με τα παιδιά ακριβώς στις 12 να λένε το τραγουδάκι και μετά σπίτι του Νίκου για μουσική,ποτά και σφηνάκια.Ακολουθεί τούρτα έκπληξη,cookie(!!!) συγκεκριμένα, σε ανύποπτη χρονική στιγμή και μετά clubbing μέχρι το πρωί.Όμως το καλύτερο απ' όλα ήταν η βραδιά ψησίματος στο μπαλκόνι μου..

Αυτή η βραδιά θα μου μείνει βαθιά χαραγμένη στη μνήμη μου.Όχι τόσο επειδή ψήσαμε,φάγαμε και ήπιαμε 30 μπύρες.Δεν είναι και κάτι τρομερό.Κυρίως γιατί συνειδητοποίησα πόσο τέλεια,απίθανα και τρομερά είναι τα άτομα που κάνω παρέα.Όχι οτι δεν το ήξερα πιο πριν για κάθε έναν απ' αυτούς,αλλά τώρα συνειδητοποίησα ότι αυτά τα 11 άτομα,που μερικούς μήνες πριν δεν γνωρίζονταν καν όλοι μεταξύ τους,όχι μόνο είναι ένας και ένας ο καθένας τους αλλά και όλοι μαζί είμαστε μια φανταστική παρέα.Είναι απίστευτοι και καταπληκτικοί όλοι τους.Δε μπορούσα να φανταστώ οτι θα ταιριάζαμε τόσο καλά.Πέρισυ τα ίδια άτομα μπορεί να αποτελούσαν 3-4 διαφορετικές παρέες μου και μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα γίναμε μία.Μια παρέα αστεία,μερικές φορές μπορεί και γελοία.Άλλοτε σοβαρή.Ποιον να ξεχωρίσω;Κάθε ένα άτομο είναι μοναδικό και προσθέτει κάτι το ιδιαίτερο και ξεχωριστό στην ενδεκάδα.Είμαστε τόσο διαφορετικοί μεταξύ μας κι αν απουσιάζει ένας χαλάει το σύνολο.Όπως όταν λείπει ένα κομμάτι από το παζλ.

Οι λέξεις αυτές και μερικές χιλιάδες ακόμα δε φτάνουν για να περιγράψουν τον χείμαρρο των συναισθημάτων που με πλημμύρισαν στο τέλος του τριημέρου κάνοντας τον απολογισμό.Δεν ξέρω αν νιώθουν κι οι άλλοι έτσι,αλλά εγώ έτσι νιώθω για όλους και είμαι πολύ χαρούμενος.Νιώθω περήφανος και πολύ τυχερός που είμαι φίλος τους.

Μακάρι να ήταν κάθε μέρα τα 21α γενέθλιά μου!!

Το παγωτό που έλιωσε

2009-05-02T00:27:00.005+03:00

Σε θυμάμαι να με περιμένεις κάτω απ΄το σπίτι μου."Γύρνα γρήγορα,θα λιώσει το παγωτό"είπες και αμέσως έτρεξα να μην περιμένεις.
Νοσταλγώ τα καλοκαιρινά βραδάκια που περνούσαμε στο μπαλκόνι μου κουβεντιάζοντας παρέα μ΄ένα ποτήρι βότκα.
Τα απογεύματα που γύριζα από εργαστήριο σ'έβρισκα στην πολυθρόνα μου και ήσουν πάντα μια ευχάριστη έκπληξη.
Αναπολώ εκείνα τα πρωινά μετά από ατέλειωτες συζητήσεις για φιλίες ,σχέσεις, προβληματισμούς, όνειρα.

Τώρα απ΄το σπίτι δεν περνάς ούτε απ' έξω,πόσο μάλλον να έρχεσαι και στο μπαλκόνι.Και στην πολυθρόνα κανείς.
Οι συζητήσεις μας περιόριστηκαν σ' ένα "Γεια.Τί κάνεις?" όταν και αν συναντηθούμε.Κι αυτό όχι από επιλογή.Μάλλον από σύμπτωση.

Κι όλα τα παραπάνω είναι μια ανάμνηση.Ευχάριστη αλλά και πικρή ταυτόχρονα.

Αλλά όλες αυτές οι εικόνες που έρχονται συχνά πυκνά στο μυαλό μου,πέρα απ'όλα τα άλλα,τα ευχάριστα και όμορφα που περάσαμε μαζί,μου θυμίζουν κι ένα πράγμα ακόμα:ότι για πρώτη φορά έκανα αυτό που πραγματικά ήθελα και ένιωθα και όχι κάτι το οποίο δε θα στεναχωρούσε τον άλλον.Επιτέλους για μια φορά σκέφτηκα και λίγο εγωιστικά αλλά ξέρω οτι στην περίπτωση αυτή δεν έχω εγώ το άδικο.Δεν είμαι εγώ λάθος.Και με τον εαυτό μου αισθάνομαι πολύ καλά.

Δεν ξέρω γιατί τα γράφω όλα αυτά.Ούτε προσπαθώ να πετύχω κάτι.Ξέρω όμως ότι το παγωτό έλιωσε και αυτό δεν αλλάζει...

Ζήσε Μάη μου....

2009-05-01T21:06:00.004+03:00

Κανονίζαμε για Ξυλόκαστρο.Στου Νίκου.Κάποια στιγμή ανησυχήσαμε ότι δε θα χωρούσαμε.Τόσοι πολλοί οι ενδιαφερόμενοι..Τότε προτάθηκαν τα όμορφα και ήσυχα Πολιτικά.Στου Γιώργου.Λίγο πιο μακριά αλλά εκεί χωράμε πολλοί...

Τελικά ο Νίκος είναι μόνος στο Ξυλόκαστρο,τα Πολιτικά παραμένουν ήσυχα χωρίς εμάς κι εμείς πεταχτήκαμε μέχρι την Ναύπακτο.Εδώ δίπλα,για μερικές ωρίτσες και για ένα παγωτάκι.Για να πιάσουμε και το Μάη..

Τα καταφέραμε πάλι.. Άλλοι ήθελαν αλλά δεν μπορούσαν,άλλοι μπορούσαν αλλά δεν ήθελαν και το τριήμερο που τελικά έγινε τετραήμερο μάλλον πάει ανεκμετάλλευτο.Αυτοί είμαστε εμείς.

Τουλάχιστον περνάμε τέλεια.Είτε όλοι,είτε οι μισοί,είτε λίγες μέρες,είτε λίγες ώρες η παρέα μας είναι καταπληκτική...

Παρουσίαση Διπλωματικής Εργασίας

2009-04-10T01:24:00.003+03:00

"Αναγνώριση,καταγραφή και προσπάθεια εξήγησης του Φαινομένου Συνύπαρξης Ηλεκτρολόγων(ΦΣΗ)"

Σκοπός:Η αναγνώριση και η παρατήρηση,η καταγραφή και η προσπάθεια εξήγησης του Φαινομένου Συνύπαρξης Ηλεκτρολόγων(Φ.Σ.Η).Αναφέρεται στη συνύπαρξη τριών και άνω ηλεκτρολόγων σε κλειστούς κυρίως χώρους,εντός και εκτός Πανεπιστημιακών συνόρων.

Αναγνώριση:Το φαινόμενο είναι γνωστό τοις πάσι και παραπάνω λεπτομέρειες είναι περιττές...

Καταγραφή:Κατά τη διάρκεια συνύπαρξης τριών και άνω ηλεκτρολόγων παρατηρήθηκαν τα παρακάτω
-ιδιαιτέρως ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα
-δυσκολία έως και απουσία επικοινωνίας μεταξύ των παρευρισκομένων
-συνεχής και ακατάπαυστη συζήτηση θεμάτων σχετικά με τη σχολή(εξεταστική,χρωστούμενα μαθήματα,καθηγητές.αναφορές κλπ)**εδώ περιλαμβάνεται και ο κοινωνικός σχολιασμός διαφόρων ατόμων-μορφών της σχολής
-οποιοδήποτε διαφορετικό θέμα προκύψει ανάγεται σε θέμα σχετικό με κάποιο μάθημα που παραδόθηκε στο πρόσφατο παρελθόν και για το λόγο αυτό καμιά συζήτηση δε φτάνει σε κάποιο συμπέρασμα
-αξιοπρόσεκτη απουσία γυναικείου φύλου και μηδαμινές πιθανότητες εμφάνισης στο άμεσο μέλλον
-παρατήρηση γυναικών και προσπάθεια εξεύρεσης αντίστασης εισόδου(αφορά συναντήσεις εκτός σχολής λόγω έλλειψης δείγματος σε αυτή)
-έντονη προσπάθεια αποφυγής χρήσης λέξεων όπως:μηχανές,σύστημα,τάση,ψηφιακός,μετασχηματισμός κλπ.Σε περίπτωση χρήσης τους η συζήτηση ξαναγυρνάει σε ενδοσχολικά θέματα...
-τα νούμερα στρογγυλοποιούνται σε δυνάμεις του 2,πχ:1000=1024,500=512 κτλ και για λόγους συντομίας χρησιμοποιείται κατά περίσταση ο δυαδικός κώδικας..

Συνέπειες:
-βραχυκυκλώματα
-πτώσεις τάσεων
-πονοκέφαλοι(αφορά εξωτερικούς παρατηρητές)
-χάσιμο του κορμιού(αν και όποτε..)

Εξήγηση:
Αδύνατος ο προσδιορισμός των αιτιών.Πρόκειται για ανεξήγητο φαινόμενο...

Απουσιάζω

2009-04-01T13:00:00.002+03:00

Έχω να γράψω εδώ και πολύ καιρό.Δεν είναι οτι βαρέθηκα.Δεν είναι οτι κουράστηκα.Ούτε οτι δεν προλαβαίνω λόγω έλλειψης χρόνου.
Είναι οτι δεν έχω κάτι να πω.Είναι οτι ακόμα κι αυτά τα λίγα που πιθανόν να έγραφα δεν είναι τίποτα το σοβαρό και άξιο αναφοράς.
Αναμονή και υπομονή μέχρι να μου ΄ρθει έμπνευση...

Best of carnival 2009

2009-03-16T19:55:00.003+02:00

Οι καλύτερες στιγμές του φετινού καρναβαλιού έτσι όπως τις ζήσαμε..Θυμηθείτε τις και γελάστε ξανά...

1.Μουστάκι-έργο τέχνης του Stef boy
2.Stef-ταρζάν ολόκληρος.Τώρα μαζί μας και από την tv
3.sheriff John Barlas-πώς να σηκώσετε χαρταετό ούτως ώστε να γυμνάσετε όλο σας το σώμα
4.οι τσοπάνηδες που κυκλοφορούν παντού
5.το κουταβάκι μας
6.οι λουκουμάδες της Ρούλας(έμεινε η merenda)
7.τα ροζ μπουρνούζια
8.ο Άκης να χορεύει γυμνός στο πάρτυ

Σίγουρα ξεχνάω αρκετές..Ενημερώστε με να συμπληρωθούν...

Το τραγουδάκι μας!!!!!

2009-02-06T14:42:00.003+02:00

Με κάνατε να αισθάνομαι πολύ χαζός...

2009-02-02T13:30:00.004+02:00

"Κάθεσαι και διαβάζεις.Άλλοτε πολύ, άλλοτε λιγότερο.Δεν έχει σημασία.Μέρα-νύχτα είσαι χωμένος κάπου ανάμεσα σε βιβλία,σε σημειώσεις δικές σου,σε σημειώσεις από παλιότερους,σε λυμένες ασκήσεις και παραδείγματα,σε περασμένα θέματα.Χάνεις τον ύπνο σου,χάνεις τις εξόδους σου,χάνεις πολλά στο βωμό του διαβάσματος.Προσπαθείς να είσαι όσο πιο καλά προετοιμασμένος μπορείς,με την ψυχολογία στα ύψη,έτοιμος να πας και να γράψεις καλά.Αν όχι άριστα έστω να περάσεις"
Αυτά τα λόγια μου λέει μια φωνούλα όταν κάθομαι και διαβάζω σε κάθε μάθημα,σε κάθε εξεταστική.Και συνεχίζει:

-Γιατί??Για ποιό λόγο??Γιατί το κάνεις αυτό??
-Άσε με.Τώρα είναι αλλιώς.Θα πάω,θα γράψω καλά και θα γυρίσω χαρούμενος σπίτι μου..

Κι όλα αυτά μέχρι να φτάσω στο χώρο της εξέτασης.Εκεί που θα δω το ίδιο μαύρο χάλι που βλέπω εδώ και τρία χρόνια.Εκεί που θα δω την οροφή να στάζει το νερό της βροχής και τις ζαρντινιέρες ανάμεσα στα καρεκλάκια να εκμεταλλεύονται αυτές τις σταγονίτσες.Εκεί που μετά απο λίγο θα τρέμουν τα κοκκαλάκια μου από το κρύο, εκεί που ο φωτισμός δεν είναι επαρκής(δεν υπάρχει λέει ηλεκτρολόγος!!!!!!!!!!),εκεί που οι αρμόδιοοι δεν είχαν ειδοποιήσει τους άλλους αρμόδιους οτι σήμερα έχουμε εξέταση μαθήματος...Εκεί..
Και θα εξεταστώ στο μάθημα για το οποίο τα βιβλία θα μοιράζονται από αύριο.Μπορεί και μεθαύριο.Και τα θέματα δεν θα ναι του επιπέδου που είναι οι παραδόσεις και θα ψάχνω μάταια μια λύση..
Σαν να μην φτάνουν όλα αυτά,έχω και τον Πρύτανη να μας λέει,ανεβασμένος στο σκαλοπατάκι όπως ο Καίσαρας στο θρόνο του,πως έχουμε δίκιο γι αυτές τις απαράδεκτες συνθήκες που επικρατούν και να ζηταέι και συγγνώμη.
Ωραία και τί έγινε;Τί θα αλλάξει τώρα;Θα ζεσταθεί η αίθουσα;Θα κλείσουν ως δια μαγείας οι τρύπες της οροφής;Η μήπως θα έρθει ο ηλεκτρολόγος;Η θα γίνει κανα θαύμα και θα περάσω το μάθημα;;;Τί απ όλα αυτά κύριε Πρύτανη;;;;;;

ΤΙΠΟΤΑ.ΤΙΠΟΤΑ.ΤΙΠΟΤΑ

Γιατί τίποτα δεν έχει αλλάξει ούτε από πέρισυ,ή πριν 3 χρόνια ή κι αν ρωτήσω να μάθω,είμαι σίγουρος οτι τίποτα δεν άλλαξε,τουλάχιστον προς το καλύτερο,εδώ και 23 χρόνια σ'αυτό που λέγεται ελληνικό πανεπιστήμιο..Ίσως να φταίμε και μεις οι φοιτητές.Αλλά εμείς έτσι το παραλάβαμε.Από εσάς.Που ήσαστε και σεις φοιτητές,είχατε τις ίδιες σκέψεις με εμένα,τις ίδιες ανησυχίες αλλά ΔΕΝ κάνατε και ακόμα χειρότερα,ΟΥΤΕ ΤΩΡΑ ΚΑΝΕΤΕ κάτι για να αλλάξει αυτή η κατάσταση.
Πείτε μου εσείς όλοι,καθηγητές,πρόεδροι,πρυτάνεις για ποιό λόγο να τα ζούμε όλα αυτά;Γιατί να συμμετέχουμε σ'αυτό το θέατρο του παραλόγου που εσείς σκηνοθετείτε;Γιατί να μην ακούω τη φωνούλα κάθε πρωί;Γιατί να έχω την ψευδαίσθηση ότι τώρα είναι αλλιώς;Δώστε μου ένα,έστω ένα κίνητρο,να ερχόμαστε σ'αυτη τη σχολή,να παρακολουθούμε,να εξεταζόμαστε,να θυσιάζουμε χρόνο,χρήμα και τα νιάτα μας.Ένα φτάνει.Αλλά να είναι τέτοιο ώστε να μας κάνει να προσπερνάμε όλα τα παραπάνω.Να ελπίζουμε οτι αυτά είναι απλώς μια μαύρη σελίδα.Μια παρένθεση που θα κλείσει σύντομα και θα έρθουν καλύτερες μέρες για μας,για εσάς,για όλους.
Δεν ξέρω.Αισθάνομαι πολύ χαζός.Μάλλον όχι.Εσείς με έχετε κάνει να αισθάνομαι τόσο χαζός..Τί να πω..

Ταξίδι μες στο ταξίδι...

2009-01-31T20:40:00.005+02:00

Φίλε Κώστα,όντως η ζωή είναι ένα ταξίδι.Το μεγαλύτερο ταξίδι που θα κάνει ο καθένας μας.Εκτός κι αν ταξιδεύουμε προς κάπου και μετά θάνατον...Δεν το γνωρίζω αυτό.Αυτό που ξέρω είναι ότι το ταξίδι της ζωής σε κάποια σημεία είναι μονότονο και ανιαρό.Το βαριέσαι.Σαν να είσαι επιβάτης αυτοκινήτου σ'ένα ατέλειωτο τούνελ,χωρίς στροφές,μόνο ευθεία και από τα παράθυρα να βλέπεις μόνο σκοτάδι.Και να περιμένεις,να περιμένεις κι άλλο,κι άλλο λίγο.Μέχρι να φτάσεις στην άλλη άκρη,εκεί που είναι όλα φωτεινά,εκεί που δεξιά σου υπάρχει δάσος και αριστερά σου θάλασσα και πάνω καταγάλανος ουρανός.Για μένα τα ταξίδια είναι αυτή η άλλη άκρη του τούνελ.Η φωτεινή,η ενδιαφέρουσα.Η άκρη για την οποία περίμενα πώς και πώς όσο ήμουν μέσα στο τούνελ και ανυπομονούσα να βγω.Έτσι νιώθω κάθε φορά που πηγαίνω ένα ταξίδι.Ξεφεύγω.Από τη μονοτονία,απ' την συνήθεια,απ'την ατέλειωτη ευθεία.Αφήνω το τίποτα,που λες κι εσύ,και φτάνω στο κάτι.Στο κάτι νέο,κάτι ωραίο,κάτι άλλο.Το επόμενο τούνελ είναι κοντά,πλησιάζει,γι αυτό απολαμβάνω όσο μπορώ αυτό το κομμάτι.Αλλά ακομά κι αν μπω στο επόμενο,ξέρω ότι κάποια στιγμή θα τελειώσει κι αυτό.Κι έχω κάτι να προσμένω.Το επόμενο ταξίδι.........

Έτσι επειδή είναι Σάββατο....

2009-01-24T20:00:00.003+02:00

Έτσι επειδή είναι Σάββατο...

..η ώρα δεν περναέι με τίποτα
..επικρατεί μια βαρεμάρα σε όλους μας
..κανείς δεν έχει όρεξη να βγει και κανείς δεν κανονίζει κάτι
..αν βγούμε δεν θα βρούμε πουθενά να κάτσουμε

Έτσι επειδή είναι Σάββατο...

..ο Νίκος δεν είναι δίπλα
..ο άλλος Νίκος δεν έχει δώσει σημεία ζωής ακόμα
..ο Γιάννης δεν βγαίνει,τουλάχιστον πριν τις 2
..τα κορίτσια έχουν κάτι κανονισμένο εδώ και ώρες

Έτσι επειδή είναι Σάββατο...

..δεν έχω βγάλει ακόμα την φόρμα που φοράω όταν κοιμάμαι
..χαζεύω φωτογραφίες στο γεωτρόπιο χωρίς να διαβάζω τα άρθρα
..ακούω τις ίδιες playlist από το πρωί
..έχω δει οτιδήποτε υπάρχει στο ίντερνετ

Έτσι επειδή είναι Σάββατο...

..θα δω μόνος μου καμιά ταινία
..θα ψάχνω κάποιον που βαριέται όσο και γω να μιλήσουμε στο msn
..θα πάει 3 και δε θα νυστάζω

Έτσι επειδή είναι Σάββατο...

Η ζωή είναι ο καφές.Μην κοιτάς το φλιτζάνι

2009-01-11T19:13:00.005+02:00

Επιτυχημένα στελέχη πολυεθνικής συναντούν τον παλιό τους καθηγητή από το πανεπιστήμιο.Η συζήτηση στρέφετεαι στην καθημερινότητα,στο στρες και στη ζωή.Ο καθηγητής ετοιμάζεται να σερβίρει καφέ,κρατώντας μια μεγάλη κανάτα και πολλά και διαφορετικά φλιτζάνια.Άλλα ήταν απο πορσελάνη,άλλα από πλαστικό άλλα από κρύσταλλο.Μερικά ήταν φθηνά,άλλα ακριβά και άλλα πολυ ιδιαίτερα.Ζήτησε από τους πρώην φοιτητές του να διαλέξουν.Όταν όλοι τους είχαν στο χέρι ένα φλιτζάνι καφέ,ο καθηγητής είπε "Πήρατε όλοι τα ακριβά φλιτζάνια και αφήσατε τα απλά και όσα έμοιαζαν φθηνά.Ενώ είναι φυσιολογικό να θέλετε το καλύτερο για τον εαυτό σας,αυτή είναι η πηγή του στρες σας.Αυτό που θέλατε όλοι ήταν ο καφές,όχι το φλιτζάνι,αλλά εσείς συνειδητά κλίνατε στα καλύτερα φλιτζάνια και ακόμα χειρότερα ,κοιτάζατε να δείτε μήπως ο διπλανός σας πήρε καλύτερο φλιτζάνι απο σας.Αν η ζωή είναι ο καφές,τότε οι δουλειές,τα χρήματα και η καριέρα είναι τα φλιτζάνια.Είναι απλώς και μόνο εργαλεία που συγκρατούν και περιέχουν τη ζωή,όμως η ποιότητα της ζωής δεν αλλάζει.Μερικές φορές με το να επικεντρώνεσαι μόνο στο φλιτζάνι χάνεις τη δυνατότητα να απολαύσεις τον καφέ..."

Το φλιτζάνι μπορεί να είναι ακριβό,ιδιάιτερο,πλαστικό ή και πορσελάνινο.Ο καφές όμως δεν αλλάζει.Είναι γλυκός,πικρός ή και μέτριος,όπως και η ζωή μας και μόνο με τη δική μας παρέμβαση θα είναι οπως ακριβώς τον θέλουμε.Γι αυτό προτιμότερο είναι να εστιάζουμε την προσοχή μας στον καφέ,παρά να κοιτάζουμε αν το φλιτζάνι είναι ακριβό,όμορφο και ιδιαίτερο.Ο καφές δεν αλλάζει αν δεν βάλουμε εμείς το χεράκι μας...

Το κείμενο είναι δανεισμένο από την Ελευθεροτυπία 10/1/2009

Η Σιωπή

2008-12-08T13:58:00.003+02:00

Παλιά φωτογραφία

στην άδεια παραλία
σιωπή
κοιτάζω απ'το μπαλκόνι
το δρόμο που θολώνει
η βροχή.

Λένε πως στη χώρα που ναυάγησες
βασιλεύουν οι μάγισσες
βουλιάζουνε στο βυθό και σε βγάζουνε
στον αφρό.

Λένε πως μας άφηνες στα κύματα
φυλαχτά και μηνύματα
τα βρήκανε τα παιδιά και χαθήκανε
ξαφνικά.

Η πόλη σαν καράβι
τα φώτα της ανάβει
γιορτή.
Θυμάμαι που γελούσες
να μείνω μου ζητούσες
παιδί.

Λένε πως στη χώρα που ναυάγησες
βασιλεύουν οι μάγισσες
βουλιάζουνε στο βυθό και σε βγάζουνε

στον αφρό

Σ'αγαπάω-Να προσέχεις

2008-12-02T17:58:00.006+02:00

Δύο φράσεις,τέσσερις λέξεις.Τόσο καθημερινές,τόσο απλές που βγαίνουν απ το στόμα μας ή πολύ εύκολα ή πολύ δύσκολα.Όταν όμως λέγονται από συγκεκριμένα πρόσωπα αποκτούν διαφορετική σημασία και προκαλούν τη γέννηση άπειρων συναισθημάτων που μόνο σε τέτοια περίπτωση τα αισθανόμαστε..
Την πρώτη φράση δεν την άκουσες όταν την περίμενες,όταν την είχες ανάγκη.Στο είπα πολύ αργότερα,σε μια περίεργη χρονική στιγμή αλλά είμαι σίγουρος ότι σου άρεσε που το άκουσες.Και σε κυρίευσαν πολύ όμορφα συναισθήματα όπως και μένα όταν άκουσα το ίδιο από τα δικά σου χείλη.Θα μπορούσα να το είχα πει νωρίτερα.Ναι.Αλλά είμαι από τις περιπτώσεις που το λένε πολύ δύσκολα,γι αυτό άργησα.Καλύτερα αργά παρά ποτέ..
Σου είπα "να προσέχεις" όταν με είχες στην αγκαλιά σου την τελευταία φορά.Ελπίζω να κατάλαβες οτι στο 'πα επειδή είσαι πολύ σημαντικός άνθρωπος για μένα και δε θέλω να πάθεις τίποτα και να στεναχωρηθείς.Οτι είσαι κάτι διαφορετικό από όλους τους άλλους και σημαίνεις πολλά για μένα.
Όλα όσα κατάλαβα εγώ όταν μου παν να προσέχω ένα αυγουστιάτικο βράδυ στην παραλία, πριν από μερικά χρόνια.Ένιωσα ότι αξίζω πολλά γι αυτόν(ελπίζω να ισχύει ακόμα) που μου το πε,παρόλο που γνωριζόμασταν λίγο.Αυτές οι δύο λεξούλες αν και απλές,αποτελούν για μένα την καλύτερη ευχή.Τί πιο ωραίο από το να σου εύχεται ο άλλος να προσέχεις για να σαι καλά και να μπορεί να σε χαίρεται και εκείνος επειδή είσαι σημαντικός γι αυτόν??Τίποτα πιστεύω...
Να ξέρετε οτι σε όσους έχω πει αυτές τις λεξούλες είναι επειδή το ένιωθα και το εννοούσα.Κι όσοι δεν τις άκουσαν, παρόλο που τις περιμένουν, ας κάνουν λίγη υπομονή ακόμα.Ίσως δεν έχει έρθει ακόμα η κατάλληλη στιγμή...

Χωρίς τίτλο

2008-11-25T00:51:00.005+02:00

Όλοι μας περιτριγυριζόμαστε καθημερινά από πολλά άτομα. Γονείς, συγγενείς, γνωστοί, άγνωστοι. Ανάμεσα σ ' αυτούς υπάρχει μια ειδική κατηγορία ανθρώπων που παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στη ζωή μας.Οι φίλοι.Πότε όμως καταλαβαίνουμε ποιά άτομα ανήκουν σ αυτήν την κατηγορία;Ποιοι είναι οι πραγματικοί φίλοι;
Δε ξέρω για άλλους, εγώ πάντως συνειδητοποίησα ότι όταν κάποιος απομακρύνεται απ' την καθημερινότητα μου τότε καταλαβαίνω τί πραγματικά αισθάνομαι γι ' αυτόν και αν είναι φίλος ή αν είναι ένας ακόμα γνωστός που απλά περνώ πολλές ώρες μαζί του.Τελευταία λοιπόν συνειδητοποίησα κάποια πράγματα για μερικά άτομα,τα οποία δε θα μπορούσα να αντιληφθώ αν αυτά τα άτομα δεν απομακρύνονταν απ' το περιβάλλον μου.Είτε λόγω επιλογής είτε αναγκαστικά.Και με το "απομακρύνονταν" δεν εννοώ έφευγαν από τη ζωή μου,απλώς οτι άλλαζαν πόλη.Η άλλαζα εγώ και έχανα την επαφή που είχα συνηθίσει να έχω μαζί τους..Στο θέμα μας όμως.
Πολλές φορές δεν αντιλαμβανόμαστε αμέσως πόσο σημαντικά είναι για μας κάποια άτομα.Μπορεί να αισθανόμαστε συμπάθεια για κάποιον,να νιώθουμε οτι ταιριάζουμε όμως αυτό δεν είναι αρκετό από μόνο του.Είναι κάποια άτομα λοιπόν για τα οποία νιώθω αυτό το κάτι παραπάνω.Δεν θα μπορούσα να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς αυτά.Νιώθω την ανάγκη να μιλάω μαζί τους.Να τα συναντώ,να μαθαίνω νέα τους.Η παρέα τους με κάνει και αιθάνομαι πολύ όμορφα.Περνάω απίστευτα μαζί τους.Χαίρομαι,στεναχωριέμαι,ενθουσιάζομαι,απογοητεύομαι,προβληματίζομαι και αυτοί είναι εκεί όχι μόνο για να μοιραστούν κάθε στιγμή,κάθε συναίσθημα αλλά κυρίως αυτοί τα προκαλούν.Κι όταν αυτό δε συμβαίνει συχνά,τότε μου λείπουν.Νιώθω μισός, αισθάνομαι άδεια τη ζωή μου γι αυτό και επιζητώ την επαφή μαζί τους.
Τα παραπάνω θα μπορούσαν να αποτελούν τον ορισμό της λέξης "φίλος" μαζί με χίλια δύο ακόμα συναισθήματα που δεν περιγράφονται με λέξεις.Ακόμα κι αυτά όμως είναι αρκετά για να καταλάβετε πώς νιώθω για τους φίλους μου και τί σημαίνουν για μένα...

"Εκεί που όλοι θα βγούν για να νομίζουν πως ζούν"

2008-11-09T14:20:00.003+02:00

Σάββατο βράδυ χθές και αντίθετα απ' ότι συνιθίζαμε τελευταία,αποφασίσαμε να βγούμε.Ο προβληματισμός μου ξεκίνησε όταν είχα την ακόλουθη συζήτηση με μια φίλη μου.Με ρωτάει:
-Τί θα φορέσεις απόψε?
-Τί "τι θα φορέσω?¨.Ένα τζιν με ένα φούτερ..Τί να βάλω δηλαδή?Κοστούμι?Στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας θα κάνω επίσκεψη?
Κι όμως αυτό το ερώτημα απασχολεί πάρα πολλούς.Η βόλτα μέχρι τον προορισμό μου το επιβεβαίωσε.Άπαντες ντυμένοι στην τρίχα,με το ατσαλάκωτο πουκάμισο.το πανάκριβο ρολόι και τα καλογυαλισμένα παπούτσια.Και οι γυναίκες το ίδιο.Βαμμένες σε υπερβολικό βαθμό για να δείχθουν όμορφες,με το φιρμάτο φουστάνι και τις ακριβές γόβες,να περπατάνε και να λοξοκοιτάνε για να παρατηρήσουν αν όντως κάνουν ανάλογη θραύση με το ποσό που ξόδεψαν για να ντυθούν..Κι όλα αυτά γιατί?? Για να βγούν στην καφετέρια στην οποία βρίσκονταν μέχρι πριν λίγες ώρες, αλλά πολύ πιο πρόχειρα ντυμένοι γιατί ακόμα ήταν απόγευμα.Αν δεν είναι η ίδια καφετέρια,είναι μια παρόμοια λίγο πιο πέρα ή ένα διπλανό μπαράκι.Η ένα club της κακιάς ώρας στο οποίο "τρως πόρτα" αν δεν είσαι βγαλμένος από επίδειξη μοδας...
Η ικανοποίηση που νιώθουν που ντύθηκαν,στολίστηκαν και βγήκαν έξω καθρεπτίζεται στα πρόσωπα τους.Αυτοεπιβεβαιώνονται.Χαίρονται γιατι τα πρωινά ψώνια,για τα οποία σπατάλησαν το μισό μηνιάτικο,άξιζαν τα χρήματα τους μόνο και μόνο επειδή απέσπασαν ένα κολακευτικό σχόλιο.Όμως θα δούν το διπλανό τους κάποια στιγμή να φοράει κάτι πιο ωραίο και έτσι θα τους γεννηθεί η ανάγκη να το αγοράσουν το απόμενο Σάββατο κι αυτός ο κύκλος θα συνεχίζεται επ' άπειρον...
Αυτός είναι ο σημερινός νεοέλληνας.Αυτή είναι η ζωή του.Δουλεύει ,κουράζεται, ταλαιπωρείται όλη την εβδομάδα για να βγει ένα σαββατόβραδο.Είναι πολυ πετυχημένη η διαπίστωση ενός φίλου:"ο Έλληνας πληρώνεται Παρασκευή και την Κυριακή δεν έχει χρήματα ούτε για τσιγάρα".Όσο απογοητευτικό κι αν ακούγεται,δυστυχώς αντικατοπτρίζει την καθημερινότητα.Για μένα όμως το πιο απογοητευτικό είναι οτι αυτός ο τρόπος ζωής τους ικανοποιεί.Τους γεμίζει.Θεωρούν οτι έτσι ζουν...
Τί άλλο να πω.Απογοητέυτηκα...

Ανάγκη για ανανέωση,αφορμή για ταξιδάκι...

2008-11-05T18:14:00.002+02:00

Ένα ταξιδάκι θέλω να πάω.'Οχι απαραίτητα μακριά και όχι κατ ανάγκη για πολλές μέρες..Ας είναι εδώ κοντά,ας είναι και για λίγο.Να είναι όμως ταξίδι.Να βρεθώ κάπου αλλού,να δω κάτι καινούριο,να αναπνεύσω έναν άλλον αέρα.Να θυμηθώ τις απίστευτες στιγμές των διακοπών,να ζήσω κάτι ακόμα πιο ωραίο.Κάτι που θα με κάνει να ξεφύγω απ την καθημερινότητα και την ρουτίνα και θα με ανανεώσει για να επιστρέψω πιο "φρέσκος" στα ίδια και στα ίδια...Τόσες αργίες πέρασαν,τόσα τριήμερα.Κοντεύουν σιγά σιγά και τα επόμενα.Τι ζητάω??Μια αφορμή ψάχνω,εναν προορισμό,μια πρόσκληση και έχω ήδη φύγει....Άντε να δούμε!!!!!!!

Searching for a στέκι

2008-10-17T17:05:00.004+03:00

Εδώ και καιρό ψάχνω να βρω μια καφετέρια που να μπορεί να γίνει στέκι για μένα και την παρέα μου.Μια καφετέρια όχι τόσο κοσμική.όχι πολυ γνωστή,με λίγο κόσμο αλλά καλό.Με ωραίο καφέ..Και κανά γλυκάκι ίσως.Εννοείται να μπορείς να παίζεις τάβλι.Ας έχει και μερικά επιτραπέζια...Να μην είναι μεγάλη και άχαρη αλλά μικρή και "ζεστή". Να μαζεύει άτομα της ηλικίας μου και να ναι και δικό τους στέκι και να γνωριστώ και μ αυτά τα άτομα.Να ξέρω οτι μπορώ να πάω εκεί μια Κυριακή πρωί ή ένα βροχερό απόγευμα Τρίτης και να βρώ φίλους και γνωστούς.Να μάθω και τους ιδιοκτήτες και τα παιδιά που δουλεύουν..Να είναι σημείο συνάντησης.Να περνάμε απο κει για ένα καφεδάκι και μετά να συνεχίζουμε αλλού...Υπάρχει κάπου αυτή η καφετέρια η θα περιμένω μέχρι να φτιάξουμε τη δική μας;;;

Θ άλλαζα-Δεν θ άλλαζα

2008-10-17T14:02:00.005+03:00

Δεν θ άλλαζα
γονείς,συγγενείς,φίλους

Θ άλλαζα
κάποιους "δήθεν" φίλους κατά καιρούς

Δεν θ άλλαζα

το οτι πέρασα στην Πάτρα
Θ άλλαζα
το οτι πέρασα Ηλεκτρολόγους Πάτρας

Δεν θ άλλαζα
την ενασχόληση μου με τη φωτογραφία
Θ άλλαζα
τις φωτογραφίες που τραβάω

Δεν θ άλλαζα
έναν καφέ με έναν καλό φίλο
Θ άλλαζα
τα πολλά ποτά με πολλούς φίλους

Δεν θ άλλαζα
ένα ταξίδι με καλή παρέα
Θ άλλαζα
ενα ταξίδι Πάτρα-Αθήνα μόνος στο τραίνο

Δεν θ άλλαζα
ατέλειωτες συζητήσεις κάτω απ τ αστέρια
Θ άλλαζα
ώρες "βουβές" ώρες μοναξιάς

Δεν θ άλλαζα
ένα χαμόγελο,ένα βλέμμα,μια ματιά
Θ άλλαζα
μια αδιάφορη αντίδραση,ένα ξερό γειά

Δεν θ άλλαζα
ένα παγωτό,ένα προφιτερόλ,ένα κομμάτι κέικ
Θ άλλαζα
οποιοδήποτε σιροπιαστό γλυκό

Δεν θ άλλαζα
κάτι που έκανα
Θ άλλαζα
κάτι που δεν έκανα

ΤΙ κάνεις όταν δεν έχεις τι να κάνεις?

2008-10-02T12:59:00.002+03:00

Στη σχολή δεν πάνε ούτε οι ίδιοι οι καθηγητές.Εγώ θα πάω?Στο ίντερνετ είδα ο,τι πιο απίθανο.Τι άλλο να δω?Ν'ακούσω μουσική?Εχω βαρεθεί τα ίδια και τα ίδια τραγούδια..Υπάρχει η σκέψη για γυμναστήριο αλλά το ψιλόβροχο με αποθαρρύνει..Στο msn δεν υπάρχει ψυχή για να πεις καμιά κουβέντα..Μόνη συντροφιά το ράδιο αλλά και αυτό δεν κουβεντιάζει.Μονόλογους κάνει..Νιώθω σαν να ταξιδεύω μόνος,βράδυ,σε μια ατέλειωτη ευθεία με το ραδιόφωνο να παίζει για να μην κοιμηθώ...Κάπως έτσι είναι και τώρα.Τι να κάνω για να ξεφύγω από τη βαρεμάρα?ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Επίτηδες το κάνουν???

2008-09-22T00:54:00.002+03:00

Είμαι σπίτι και ο νους μου ταξιδεύει εκεί που θα ήθελα να ταξιδέψω.Η τηλεόραση ανοιχτή για να μου κάνει παρέα,χωρίς ωστόσο να της δίνω σημασία.Δυστυχώς όχι για πολύ όμως γιατί κατάφερε να με τσαντίσει στο λεπτό...ΝΕΤ:η Μάγια η Τσόκλη στην Ινδία να κάνει βόλτες δίπλα στο Γάγγη και να μας εξηγεί γιατί οι Ινδοί έχουν συμφιλιωθεί με το θάνατο.ΕΤ1:ένας συμπαθέστατος κατά τ'άλλα Άγγλος τριγυρνάει στην ορεινή Ελβετία με το ποδήλατο,μαθαίνει να παίζει το παραδοσιακό κέρας και ορειβατεί στις χιονισμένες Άλπεις με τελικό προορισμό το καταφύγιο που εκπαιδεύονται οι περιφημοι σκύλοι του Αγίου Βερνάρδου....Τί πιο ωραίο απ αυτές τις εικόνες???Τί πιο ωραίο από το να ταξιδεύεις???
Και να χω και το Θανάση να μου λέει οτι ξόδεψε 100ευρώ στα μπουζούκια,που σημαίνει οτι το ταξίδι μας στο Εδιμβούργο ίσως πάρει μια μικρή αναβολή...Επίτηδες το κάνουν όλοι???

Συννεφιές

2008-09-08T15:22:00.003+03:00

Τι κι αν έξω έχει μια ηλιόλουστη μέρα?Μέσα έχει συννεφιές.Ένα τεράστιο,κατάμαυρο σύννεφο κάνει βόλτες πάνω απ το κεφάλι μου μεταξύ γραφείου και κρεβατιού χαλώντας την διάθεση μου..Κι όλο μεγαλώνει,κι όλο φουσκώνει απειλώντας με βροχή,αποτρέποντας ταυτόχρονα και τον ήλιο να κάνει την εμφάνιση του και να "ζεστάνει" λίγο το κέφι...Το νιώθω.Έρχεται καταιγίδα..Κάποιος να με γλυτώσει υπάρχει?Να με πάει κατευθείαν στο ουράνιο τόξο.Να περάσουμε μέσα απ το σύννεφο και να βρεθούμε στην άλλη μεριά που είναι πιο φωτεινά πιο χαρούμενα...

I've Got Soul But I'm Not A Soldier

2008-08-31T17:22:00.001+03:00

Κάθε ένας μπορεί να νιώθει δυνατός και ικανός να πετύχει το οτιδήποτε,όσο ακατόρθωτο κι αν ακούγεται...

Η ζωή "θέλει μαγκιά"

2008-08-30T20:29:00.002+03:00

Επειδή τον τελευταίο καιρό είναι συχνές τέτοιες περιπτώσεις και πολλοί ρωτούν για το πώς πρέπει να αντιμετωπίσουν την κατάσταση τους,η Ευσταθία και ο Φίλιππος Πλιάτσικας δίνουν τη λύση....

Θέλει μαγκιά για ν΄αρνηθείς
της σιγουριάς τα κυβικά
για έναν έρωτα να πεις
εγώ θα ζω με δανεικά
θέλει μαγκιά για να δοθείς
σε ένα πάθος δυνατό
μα εσύ μωρό μου δεν διαθέτεις απ΄αυτό

Θέλει μαγκιά να μπορέσεις να δεις
τη ζωή καθαρά και να πεις γεια χαρά
Σ΄ότι σε δένει σε κρατάει στη γη
και δεν σ΄αφήνει να πετάς σαν πουλί
Ομως το βόλεμα είναι βόλεμα μωρό μου
πού ν΄αφήσεις τη χλιδή μια αξία σταθερή
και να γυρίσεις πάλι στα ζόρια τα ίδια
αυτό το κάνουν μόνο όσοι έχουν μεγάλα ....

Αφιερωμένο από πολλούς και σε πολλούς

Stomp:μουσική με σκουπίδια

2008-08-30T19:58:00.003+03:00

Έρχονται για μια ακόμα φορά να καταπλήξουν το αθηναικό κοινό.Μαζί τους φέρνουν και τα πρωτότυπα οργανά τους,από τενεκεδάκια,κουβάδες μέχρι ανταλλακτικά αυτοκινήτου,που αν και άχρηστα για τους περισσότερους απο μας,οι Stomp μ αυτά καταφέρνουν να δημιουργήσουν ενα εκρητικό θέαμα ήχου,εικόνας και αδιάκοπης κίνησης."Οτιδήποτε συμβαίνει στο σόου έχει απόλυτη σχέση με το ρυθμό" δηλώνει ο ενας εκ των δημιουργών του συγκροτήματος,ρυθμός που εντυπωσιάζει και γοητεύει τον θεατή.Οι εκκεντρικοί βρετανοί θα εμφανίζονται στο Λυκαβηττό από 2-6 Σεπτέμβρη.

**χρησιμοποιύνται φράσεις απο την ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 30/8/08

"Όταν τα φώτα ανάψουν"

2008-08-29T00:45:00.008+03:00

Ξαφνικά κάποιος πατάει τον διακόπτη κι όλα έρχονται στο φως.Εκεί που ήσουν μέσα στο απόλυτο σκοτάδι,τόσο που σου είχε γίνει συνήθεια και το απολάμβανες,με ένα "κλικ" βρίσκεσαι,μάλλον χωρίς να το θες,σ έναν κόσμο όπου τα πάντα είναι πλέον γνωστά..Το ερώτημα δεν είναι γιατί ζούσες στο σκοτάδι.Εκεί που καλείσαι να απαντήσεις είναι στο αν μπορείς να αντιμετωπίσεις τα πράγματα τώρα που πλέον όλα ήρθαν στο φως και ξέρεις πώς είναι.Ίσως να μην μπορείς.Το πιο πιθανο.Προσπάθησε να τα αντιμετωπίσεις όμως.Σε καμία περίπτωση μην πατάς μετά ο ίδιος τον διακόπτη,κοροιδεύοντας τον εαυτό σου πως το φως ποτέ δεν άναψε.......

Αμοργός?Τέλειααααα!!!!!

2008-08-29T00:31:00.003+03:00

Απλά οι καλύτερες διακοπές.Η παρέα,το νησί,η διάθεση, ο κόσμος?Ολα ηταν τέλεια και περάσαμε καταπληκτικά.Μακάρι να ειχαμε μερικές μέρες ακόμα για να ζήσουμε κι άλλες απίστευτες στιγμές.Αλλά όλα τα ωραία τελειώνουν γρήγορα...Όπως και η ψημένη ρακή..Οι αναμνήσεις όμως θα μείνουν για πολύ ακόμα..

Επόμενος σταθμός;Αμοργός

2008-07-08T13:47:00.003+03:00

Το κσλοκαίρι εχει έρθει εδω και καιρό.Η εξεταστική όπου να ναι τελειώνει και αρχίζουν οι διακοπές.Γ αυτες τις 4-5 μέρες ζούμε....Φετινός προορισμός η Αμοργός.Απ ότι ακουμε το νησί είναι φανταστικό και μεις πάμε με μοναδικό σκοπό να περάσουμε ΤΕΛΕΙΑ!!!!Ραντεβού στα Μελίσσια κ απο κει Πειραιά με το πρωινό τραίνο...Τα ξαναλέμε με εντυπώσεις,φωτογραφίες κ άλλα πολλά.ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Πάτρα-Κωνσταντινούπολη by train με τις ΠΟΦΠΠ

2008-05-25T21:37:00.019+03:00

14/5/2008 Μέρα 1η
Ώρα αναχώρησης 03.10

Το ραντεβού είχε δωθεί για λίγο πριν τις 03.00 στο σταθμό του ΟΣΕ.Με εξαίρεση κανα δυο άτομα που θα συναντούσαμε αργότερα,ηταν ολοι τους εκεί.Ο "καρβουνιάρης" φτάνει στην ώρα του και μεις,με πλατύ χαμόγελο,αρπάζουμε τις βαλίτσες και μπαίνουμε στο τραίνο.Το ταξίδι μόλις ξεκινά!!!!!!!Καθόμαστε και τα πρώτα "πηγαδάκια" είχαν ηδη στηθεί.Η ώρα περνούσε και τα πρώτα mp3 δεν άργησαν να βγουν-κάποιοι προτίμησαν να κοιμηθούν.Μόνο καποιο βλέμμα ή ψίθυρος "έσπαγε" την απόλυτη ησυχία και ξυπνούσε όποιον ψευτοκοιμόταν.. Αλλάζουμε τραίνο στο Κιάτο χωρίς όμως να ενοχλήσει και τόσο τον ύπνο μας.Μόνο η φωνή του εισπράκτορα "όχι τα πόδια στο κάθισμα μεγαλε" μας αναστάτωσε τον ύπνο,αλλα όχι για πολύ.Στη Νερατζιώτισσα μπερδευόμαστε λιγο αλλά τελικά βρίσκουμε την άκρη και φτάνουμε σταθμό Λαρισσης και μπαίνουμε στο τραίνο για θεσσαλονίκη..Άλλο πραγμα.Πιο πολύ σε πολυτελές πούλμαν έμοιαζε σε αντίθεση με τα τραίνα της γραμμής Αθήνας-Πάτρας..Η διαδρομή για Θεσσαλονίκη ήταν φοβερή,μέσα απο υπέροχα δάση,πάνς απο γραφικά γεφύρια και μέσα από ατέλειωτα τούνελ.Μαγευτικά τοπία όπου θα μπορούσαμε να μείνουμε εκεί για πάντα,κάτω απ'τον ίσκιο πανύψηλων δένδρων.Φτάνουμε Θεσσαλονίκη μεσημεράκι.Αποχαιρετώ τον Νίκο και φεύγω για βόλτα στο κέντρο για φαί για να περάσει και η ώρα μέχρι το να πάρουμε το τελευταίο τραίνο που θα μας πήγαινε επιτέλους Κωνσταντινούπολη..Επιβιβαζόμαστε και χωρίς υπερβολή είχαμε ενα βαγόνι μόνο για μας.Επικρατούσε ένα κλίμα βαρεμάρας και έκανε πολύ νύστα γι αυτό δεν αργήσαμε να κοιμηθούμε στις ξενέρωτες διπλές καμπίνες μας."PASSPORTS.PASSPORTS" φώναξαν 6-7 φορές ξυπνώντας μας μες στα άγρια χαράματα για έλεγχο διαβατηρίων.

Μέρα 2η
Άφιξη στην Πόλη

Ξυπνήσαμε σχετικά νωρίς και "κρεμαστήκαμε" από τα παράθυρα για να χαζέψουμε το τοπίο.Είχαμε περάσει από νωρίς τα σύνορα και βρισκόμασταν πλέον Τουρκία.Ανυπομονούσαμε να φτάσουμε αλλά είχαμε κάμποση ώρα ταξιδιού ακόμα.Επιτέλους φτάνουμε και εκεί μας υποδέχονται 3 Τούρκοι φίλοι μας(Berkay,Meltem,Pinas(?)) και μας πάνε στο hostel κάνοντας μας πρώτα μια βόλτα στην πόλη.Αφήνουμε τα πράγματα μας για να πάρουμε το δρόμο προς το πανεπιστήμιο για να δούμε την έκθεση φωτογραφίας στην οποία ήμαστε καλεσμένοι.Στο δρόμο όμως καταφέρνουμε και αφήνουμε το στίγμα μας στις δημόσιες συγκοινωνίες δημιουργώντας αναστάτωση με τα εισητήρια.Δε μας πτόησε καθόλου.Η έκθεση ήταν φοβερή,με πολύ ωραίες φωτογραφίες.Αλλά και γενικά ο χώρος του πανεπιστημίου μας εντυπωσίασε.Όμως από την κούραση δεν μπορούσαμε να μείνουμε άλλο και έτσι γυρίσαμε στο hostel.Χρειαζόμασταν όλοι ενα μπανιο και μόνο μετά απ αυτό νιώσαμε επιτέλους άνθρωποι.Βγήκαμε για φαί και φάγαμε το πιο γευστικό γιαουρτλού κεμπαπ μόνο με 4Ε και ενα παγωτό κόλαση...Το βράδυ το περάσαμε σ ένα underground μαγαζί που μας πήγε ο Berkay ή Μπαιρακτάρης ή Βαρκαγιαλός(μερικά από τα ονόματα που του είχαμε δώσει) το οποίο το γεμίσαμε μόνοι μας..

Μέρα 3η
Αγία Σοφία,Μπλέ Τζαμί

Ξυπνάμε και κατεβαίνουμε για πρωινό.Αλλά επειδή τα αγγούρια ,οι τομάτες και το βραστό αβγό δεν μας συγκίνησαν καναμε μεταβολή και συνεχίσαμε για λίγο τον ύπνο μας.Βγαίνουμε για εξερεύνηση της πόλης και επίσκεψη στα αξιοθέατα.Με ενδιάμεσο σταθμό το παζάρι των μπαχαρικών,όπου μυρωδιές και χρώματα πλημμύριζαν τον τόπο,καταλήξαμε στην Αγία Σοφία.Τεράστια,μεγαλιώδης,επιβλητική αλλά σίγουρα χωρίς την αίγλη των βυζαντινών χρόνων.Σήμερα χρησιμοποιείται ως εκθεσιακός χώρος με εκθέματα ζωγραφιές μικρών παιδιών.Κρίμα.Απέναντι της βρίσκεται το εξίσου επιβλητικό Μπλε Τζαμί.Όμοιο αρχιτεκτονικά με την Αγία Σοφία αλλά πιο φτωχό διακοσμητικά.Στην επιστροφή για το hostel πέσαμε θύματα των πανέξυπνων λουστραδώρων αλλά ευτυχώς τη γλυτώσαμε με 5-6λίρες αντί για τις 15 που μας ζητούσαν για τις υπηρεσίες που μας προσέφεραν χωρίς την θέληση μας.Το βράδυ μας πέρασε με μπύρες κουβέντα και πολύ γέλιο στο hostel.Δεν είχαμε και τόση όρεξη να βγούμε.

Μέρα 4η
Topkapi και Μεγάλο Παζάρι

Σήμερα επισκεπτόμαστε το Topkapi,ενα πανέμορφο παλάτι,με τεράστιους κήπους και πανάκριβο καφέ ακόμα και για τα ελληνικά δεδομένα.Αφήνουμε το παλάτι και πηγαίνουμε στο Μεγάλο Παζάρι για ψώνια και κυρίως για παζάρια.Εκεί υπήρχε οτι μπορείς να φανταστείς.Ψωνίσαμε διάφορα και μπορώ να πω οτι δεν τα πήγαμε και άσχημα στα παζάρια αν και τελικά τα προιόντα εκει ήταν πιο ακριβά από ότι θα μπορούσαμε να τα βρούμε εκτός παζαριού...Δεν πειράζει όμως.Το καλύτερο όμως το αφήσαμε για το τέλος.ΧΑΜΑΜ.Απίστευτη εμπειρία.Στην αρχή είναι λίγο αποπνηκτικά αλλά το μασάζ και γενικότερα η όλη περιποίηση σε ανταμείβουν.Ένιωθα σαν να ξέρουν πού βρίσκεται η κούραση και να την βγάζουν από το σώμα μου..Μακάρι όλη αυτή την περιποίηση να σου την έκαναν γυναίκες.....Είναι ακριβούτσικο αλλά αξίζει να δοκιμάσετε.Το βράδυ το περάσαμε σ ενα κλαμπ και ήταν φανταστικά.Χορός μέχρι νωρίς το πρωί.Μάλιστα μάθαμε και στους γείτονες Τούρκους το γνωστό σε μας "τραινάκι".

Μέρα 5η

Τελευταία μέρα και βγαίνουμε για τα τελευταία ψώνια.Ανακαλύψαμε κάποια πολύ καλά μαγαζάκια και τα κορίτσια πέρασαν τουλάχιστον μία ώρα μέσα σ ένα από αυτά...Έτσι κάπως πέρασε η τελευταία μας μέρα στην Πόλη.Το βράδυ αράξαμε στο hostel συζητώντας και μαζεύοντας βαλίτσες.

Μέρα 6η
Αναχώρηση

Το τραίνο έφευγε στις 8.30 και έτσι σηκωθήκαμε νωρίς.Οι ώρες στο τραίνο μέχρι τα σύνορα πέρασαν πολύ γρήγορα με κιθάρα και τραγούδια αλλα και παλέρμο,ψυχίατρο κλπ.Περνάμε πάνω από τον Έβρο και η πρώτη σημαία στο στρατόπεδο μας δηλώνει οτι πλέον βρισκόμαστε σε ελληνικό έδαφος,Γειά σου πατρίδα!!!Σταματήσαμε στο πρώτο ελληνικο χωριό για δύο ώρες και για να ξεβαρεθούμε θυμηθήκαμε τα παιδικά μας χρόνια παίζοντας "μήλα"δίνοντας ζωή στην αυλή του σταθμού..Εδώ παρατηρώ και ένα πρόβλημα στο φιλμ και τσαντίζομαι.Δυστυχώς έχασα αρκετές φωτογραφίες αλλά τι να κάνουμε.Ας πρόσεχα...Παίρνουμε το επόμενο τραίνο για Θεσσαλονίκη.Το κέφι ήταν πεσμένο από την κούραση,το τέλος του ταξιδιού αλλα και την πιθανότητα να χάσουμε το επόμενο τραίνο για Αθήνα λόγω καθυστέρησης.Τελικά το τραίνο μας περίμενε.Ο Νίκος ενσωματώθηκε πάλι στο group,πιάσαμε την κουβέντα για το πώς πέρασε ο καθένας μας και πριν προλάβουμε να το καταλάβουμε είχαμε κιολας φτάσει Λάρισα.Γύρω στις 06.30 είχαμε φτάσει Αθήνα.Το ταξίδι για μένα είχε τελειώσει καθώς θα καθόμουν Μελισσια.Οι υπόλοιποι συνέχισαν για Πάτρα..

Εντύπωσεις

Το ταξίδι μου άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις.Ήταν η πρώτη μου φορά που ταξίδεψα χωρίς ταξιδιωτικό γραφείο,group κλπ και ενθουσιάστηκα.Αξέχαστη εμπειρία από όλες τις πλευρές.Η Κωνσταντινούπολη αρκετά όμορφη πόλη,γεμάτη χρώματα,αρώματα.Οι Τούρκοι αρκετά φιλόξενος λαός,χαμογελαστός και ειδικά με εμάς τους Έλληνες.Προσπαθούσαν να πούν όσες πιο πολλές ελληνικές λέξεις ήξεραν για να μας κάνουν να νιώσουμε οικεία.Πριν το ταξίδι δεν ήξερα αν θα ταίριαζα με τα παιδιά γιατί με τους περισσότερους δε γνωριζόμασταν πολύ καλά αλλά τελικά ηρθαμε πιο κοντά και κάναμε καλή παρέα.Όλα λοιποόν ήταν τέλεια και ανυπομονώ για επόμενο ταξιδάκι.Δέχομαι προτάσεις.....