Όταν μιλάς στο τηλέφωνο και σε ρωτάνε για τον καιρό, πάει να πει ότι δεν έχετε να πείτε τίποτα άλλο..Η συζήτηση τελειώνει αυτόματα.
Γεια...

Κυριακή απόγευμα

Κυριακή 15/11
ΚΤΕΛ Κηφισού
Ώρα 18.30

Κάθομαι σκυφτός στο πράσινο καρεκλάκι περιμένοντας το λεωφορείο των 19.00. Δεν έχω παρέα και η ώρα περνά βασανιστικά αργά. Αποφασίζω να ξεκινήσω το βιβλίο που είχα πριν λίγο αγοράσει: "Σημειώσεις ενός Έλληνα φωτογράφου για τη φωτογραφία".
Ίσως έφταιγε το βιβλίο, ίσως η έκθεση φωτογραφίας που είχα επισκεφτεί, ίσως και όλα μαζί και μέσα σε λίγα λεπτά με είχε πλημμυρίσει ένα πρωτόγνωρο αίσθημα. Ένιωθα μια απίστευτη επιθυμία για να τραβήξω φωτογραφίες. Σκεφτόμουν ότι αν είχα μαζί μου τη φωτογραφική θα τελείωνα πολύ εύκολα 2-3 φιλμάκια μέχρι να φύγει το λεωφορείο. Δεν ήταν μόνο η επιθυμία. Είχα και τρομερή έμπνευση. Σηκώνοντας το βλέμμα μου πάνω από το βιβλίο, έβλεπα παντού θέματα προς φωτογράφιση. Αριστερά, δεξιά, μπροστά, πίσω κι όλα αυτά χωρίς να κουνηθώ καθόλου. Αμέτρητα κλικ ακούστηκαν μέσα στο μυαλό μου...
Το λεωφορείο έχει καθυστερήσει και ο θυμός των ανθρώπων που περίμεναν να αναχωρήσουν δίνει νέο θέμα προς φωτογράφιση. Αλλά μηχανή δεν υπάρχει πουθενά..Μια μικρή θέλω, αθόρυβη, να περνά απαρατήρητη και μαζί της και εγώ και φυσικά αναλογική.
Ταυτόχρονα έχω και μια έντονη επιθυμία για να γράψω εδώ στο blogάκι μου. Να γράψω γι' αυτόν τον χείμαρρο συναισθημάτων παρόλο που δυσκολευόμαι να βρω λέξεις να τα περιγράψω. Αυτό όμως μπορούσε να περιμένει..
Εικόνες, λέξεις. συναισθήματα, κλικ όλα αυτά μέσα στο κεφάλι μου.. Νιώθω πρωταγωνιστής σε ταινία. Πως υπάρχει μια κάμερα ψηλά και με τραβάει και ενώ όλα εξελίσσονται κανονικά, τα πάντα "παγώνουν" γύρω μου κι εγώ σηκώνομαι, με τη μηχανή στο χέρι, και κλικάρω ασταμάτητα. Κι αφού φωτογραφίσω τα πάντα, ξανακάθομαι στο καρεκλάκι και τότε όλα συνεχίζουν τη ροή τους..

"Εφτά η ώρα για Πάτρα από εδώ παρακαλώ.."

Δευτέρα 16/11
Σπίτι-Πάτρα
Ώρα 19.30

Τίποτα δε θυμίζει το χθεσινό απόγευμα.
Φωτογραφική υπάρχει σε απόσταση αναπνοής. Έμπνευση και αφορμή απουσιάζουν πλήρως. Η ταινία που πρωταγωνίστησα ήταν μάλλον μικρού μήκους..
Προσπαθώ να γράψω αλλά διαβάζοντάς το καταλαβαίνω ότι είναι αδύνατο να αποδώσω με λέξεις αυτά που ένιωθα μια μέρα πριν. Μάλλον δεν υπάρχουν λέξεις. Τί να πω;;

Τέλειωσε και ο καφές..

You are not alone..

-Τί φοβάσαι πιο πολύ;

-Την μοναξιά.Φοβάμαι μην μείνω μόνη...

Τότε ακόμα δεν σε ήξερα καλά.Ήταν από τις πρώτες μας συζητήσεις πολλά χρόνια πριν. Μια ερώτηση όπως όλες οι άλλες, μια απάντηση τελείως διαφορετική. Απρόσμενη. Ιδιαίτερη όπως και εσύ.

Τώρα σε ξέρω καλά. Μόλις χθες κατάλαβα τί εννοούσες. Τί φοβόσουν. Μάλλον τότε δεν είχα δώσει την απαιτούμενη σημασία. Δεν είχα σκεφτεί καν σαν ενδεχόμενο να μείνω ποτέ μόνος, χωρίς κανέναν δίπλα μου. Εσύ είσαι εκεί, μακριά από όλους εμάς και σίγουρα νιώθεις πολύ πιο έντονα την μοναξιά.

Αλλά θέλω να σου πω να μην φοβάσαι. Και να μην απογοητεύεσαι. Δεν είναι αυτή η μοναξιά που φοβόσουν. Αυτή, δεν είναι έτσι. Φυσικά, δεν χρειάζεται να σου υπενθυμίσω πως, αν και μακριά σου, είμαι εδώ. Δίπλα σου..

Όσα δεν έχω ζήσει...

Κάποιοι λένε ότι η ζωή είναι μικρή. Και συμπληρώνω: η φοιτητική ζωή είναι ακόμα μικρότερη.Εκεί καταλήγω όταν σκέφτομαι μερικές φορές για το πώς περνάω τα φοιτητικά μου χρόνια.

Τα χρόνια περνάνε και κανείς δεν μπορεί να τα φέρει πίσω και επειδή αυτή η περίοδος της ζωής μου είναι η τελευταία περίοδος ανεμελιάς, ξεγνοιασιάς, "τρέλας" και σχετικά απεριόριστου ελεύθερου χρόνου υπάρχουν κάποια πράγματα που θέλω να ζήσω. Κάποια πράγματα που θα έχω να θυμάμαι για πολύ καιρό μετά, θα νιώθω περήφανος που τα έζησα, θα τα συζητάω με φίλους ύστερα από αρκετά χρόνια και θα γελάμε, θα τα διηγούμαι στα παιδιά μου όταν με ρωτάνε για τη φοιτητική μου ζωή.

Ζηλεύω όταν ακούω σε παρέες για διάφορα τρελά σκηνικά που έζησαν με τους κολλητούς τους, σκηνικά που περιλαμβάνουν ταξίδια,γνωριμίες, γέλια, χαρές, απίθανα γεγονότα. Νιώθω κάπως όταν μου λένε για ταξίδι 3 ημερών στο Βόλο που τελικά διήρκησε 15 μέρες , χωρίς να νοιάζονται για σχολές, μαθήματα κλπ παρά μόνο για το πού θα βγούνε, με ποιά παρέα θα πιουν κι ένα τσίπουρο παραπάνω και τί ατάκα θα πουν στην κοπέλα στο μπαρ και γω να κάθομαι χωρίς να έχω κάτι παρόμοιο να τους πω. "Εεεε με πήρε ο φίλος μου ένα πρωί και μου πε να πάμε Θεσσαλονίκη σε μια φίλη του.Και πήγαμε.Μετά περάσαμε και από Γιάννενα για 2 μέρες.Γυρίσαμε Πάτρα και το ίδιο απόγευμα φύγαμε για Κρήτη." Τί κρίμα που αυτά δεν είναι δικά μου λόγια..

Θέλω να ζήσω αυτή την τρέλα.Θα ΄θελα να ήμουν λίγο πιο αυθόρμητος, πιο ανέμελος και να χα ζήσει ήδη τέτοια γεγονότα. Να μην σκεφτόμουν τόσο τη σχολή ή διάφορα άλλα που με κράτησαν πίσω και όταν μου λένε κάτι παρόμοιο να μην λέω για το εργαστήριο και για τις σημειώσεις. Ζω για τη στιγμή που θα ξυπνήσω ένα πρωί, θα ετοιμάσω μια πρόχειρη βαλίτσα, θα μπω σε ένα απ' αυτά τα ασπροκόκκινα πλοία εδώ πιο κάτω και θα ξεκινήσω μια νέα ευρωπαική περιπέτεια..Αλλά και εδώ στην Πάτρα θα μπορούσα να είχα ζήσει ακόμα πιο πολλά. Όχι ότι είναι λίγα αυτά που έχω ζήσει αλλά πάντα θέλω το κάτι παραπάνω..

Μπορώ να πω οτι θυσίασα τα περισσότερα από αυτά και έχω καλή πορεία στη σχολή. Αυτό σημαίνει ότι δε χρωστάω πολλά μαθήματα και με τον ίδιο ρυθμό μπορώ να πάρω πτυχίο σε σύντομο διάστημα. Δηλαδή δεν θα μαι πια φοιτητής και άντε να τα ζήσω όλα αυτά μετά.....Αν συνδύαζα και τα δύο, θα ήμουν και πολύ μάγκας..

Αυτά σκέφτομαι ώρες ώρες και το έχω βάλει πείσμα πως αυτά τα περίπου δύο χρόνια που μου μένουν ως φοιτητής θα προσπαθήσω να πραγματοποιήσω αυτές τις τρέλες..Δε θέλω να είμαι αυτός που δεν τα έχει ζήσει.Για να μη λέω "όσα δεν έχω ζήσει" αλλά "αυτά που έχω ζήσει"...

Μαχαιρίτσας και Κίτρινα Ποδήλατα

Είναι κάποιες φορές που ενώ λέω οτι θα κάνω κάτι,και όντως θέλω πολύ να το κάνω, στο τέλος πάντα παίρνω την απόφαση και δεν το πραγματοποιώ. Έτσι πήγε να γίνει και χθες. Όλη την βδομάδα έλεγα θα πάω να ακούσω τον Μαχαιρίτσα με τα Κίτρινα Ποδήλατα και προτελευταία στιγμή αποφάσισα να μην πάω. Και λέω προτελευταία γιατί τελευταία στιγμή πραγματικά είπα "θα πάω" και έφυγα από το σπίτι κυριολεκτικά στο παρά πέντε. Όμως άξιζε τον κόπο 1000%..
Περισσότερο ήθελα να δω από κοντά τα Κίτρινα Ποδήλατα, ένα από τα πιο καλά ελληνικά ροκ συγκροτήματα αυτή την εποχή.. Τον Μαχαιρίτσα τον έχω ξαναδεί και ξέρω ότι αποτελεί σταθερή αξία. Το συγκρότημα όμως πραγματικά με ενθουσίασε. Δεν περίμενα ότι θα ήταν τόσο καλοί. Γεμάτοι ενέργεια, ζωντάνια, πάθος, έκρηξη, μας μάγεψαν με τις ερμηνείες δικών τους και όχι μόνο τραγουδιών, σε έντονο ροκ ύφος πάντα. Ο τραγουδιστής κατέκτησε δίκαια το κοινό. Δεν ήταν μόνο η καταπληκτική φωνή του αλλά και η όλη παρουσία του. Μετέδιδε με πολύ άνεση τον ενθουσιασμό του σε όλους εμάς, που δεν αργήσαμε να ξεσηκωθούμε. Όλα αυτά βεβαίως με την βοήθεια του εντυπωσιακού κιθαρίστα και γενικά όλων των μουσικών, οι οποίοι ήταν καταπληκτικοί.
Για τον Λαυρέντη τί να πει κανείς; Τα 30 χρόνια παρουσίας στην ελληνική μουσική τα λένε όλα. Τραγούδησε όλες τις μεγάλες επιτυχίες του αλλά και πολλά άλλα κομμάτια που δεν ήταν δικά του, αλλά έχουν γράψει τη δική τους ιστορία στη μουσική. Τέλειος όπως πάντα.
Ευτυχώς που έστω και την τελευταία στιγμή αποφάσισα να πάω...Ήταν υπέροχα όλα..
Ορίστε και μια μικρή γεύση για όσους δεν ήταν εκεί..

Όνειρο φθινοπωρινής νυκτός..

" Βρίσκομαι κάπου στην κεντρική Ευρώπη.Μαζί μου είναι η Φωτεινή και ο Νίκος και όλοι μας κουβαλάμε ταξιδιωτικό σάκο. Δεν ξέρω πού ακριβώς βρισκόμαστε αλλά γύρω μας υπάρχουν πολλά ποδήλατα, από αυτά που διαθέτει ο Δήμος και μπορείς να το 'χεις όλη μέρα με ένα μικρό αντίτιμο.Υπάρχει και ένας ποταμός δίπλα μας.Σκεφτόμαστε να νοικιάσουμε από ένα αλλά δεν προλαβαίνουμε.Έχουμε να πάμε να βγάλουμε εισήτηριο INTERRAIL και να φύγουμε για Παρίσι..
Μετά από λίγο ποδαρόδρομο, μπαίνουμε σε ένα κτήριο, κάτι σαν τράπεζα ή κάτι τέτοιο.Υπάρχουν κι άλλοι πολλοί σαν κι εμάς με σάκους στην πλάτη και φωτογραφικές στο χέρι. Ανάμεσα τους και πολλοί Έλληνες. Ένας μάλιστα, φοιτητής ήταν, έκανε φασαρία γιατί στο δωμάτιο της εστίας που τον έβαλαν στο Πανεπιστήμιο που ήρθε δεν είχε ηλεκτρική σκούπα!!! Ότι να 'ναι..
Ψάχνουμε να βρούμε από που αγοράζουμε αυτά τα εισητήρια.Ρωτάω έναν που φαινόταν κάτι σαν υπεύθυνος..

-Θέλουμε να βγάλουμε εισητήριο INTERRAIL για Παρίσι. Πού να ρωτήσουμε;

-Που θα πάτε; Μαδρίτη; Ρωτήστε στον κύριο Τάδε. Θα φτίαξει αυτός τα χαρτιά σας.

Πηγαίνοντας προς τον κύριο Τάδε αναρωτιόμασταν μήπως πηγαίναμε Μαδρίτη τελικά και όχι Παρίσι.Κοιτάζω το ρολόι και έχουμε περίπου 40 λεπτά για να προλάβουμε το τρένο για Παρίσι.Πού να ψάχνουμε τώρα ώρες κλπ για τρένο προς Μαδρίτη. Άλλωστε το Παρίσι είναι πιο κεντρικά και από κει θα μπορούμε εύκολα και γρήγορα να πάμε Γερμανία, Βέλγιο, Ολλανδία, Αγγλία..Όπου θέλουμε. Εκείνη την ώρα η Φωτεινή παθαίνει ένα σοκ με το πόσο χύμα είναι το ταξίδι μας:

-Δηλαδή δεν έχουμε κλείσει ξενοδοχείο για το βράδυ;

-Φωτεινή, Φωτεινούλα μου, δεν ξέρουμε καν που θα είμαστε τις επόμενες 20 μέρες.Τί ξενοδοχείο μου λες; Θα βρούμε μόλις φτάσουμε εκεί.

Στεκόμαστε στην ουρά και ψάχνουμε ταυτότητες και άλλα έγγραφα που θα μας χρησίμευαν.Κλασικά η Φωτεινή δυσκολεύεται να τα βρεί μες στην τεράστια τσάντα της και η αλήθεια είναι ότι αγχωθήκαμε μήπως και τα 'χει χάσει.Αφού τα βρήκε και ηρεμήσαμε λίγο ρωτάμε και τα άλλα παιδιά που είναι μπροστά μας τί αξίζει πιο πολύ. Παρίσι ή Μαδρίτη; Η αλήθεια είναι ότι περισσότερο ψάχναμε μήπως πηγαίναμε παρέα με κάποιους άλλους από κει. Φαίνονταν καλά παιδιά και θα σπάγαμε πλάκα."

Και εδώ είναι αυτό που λέμε "και μετά ξύπνησα"..Όσο και να προσπαθούσα να ξανακοιμηθώ μήπως και συνεχιστεί το όνειρο, δεν τα κατάφερα. Αλλά ήμουν τόσο χαρούμενος, τόσο ψυχικά ικανοποιημένος και γεμάτος που ένιωθα ότι το ΄χα όντως ζήσει..Κι ας μην είδα πώς πέρασα αυτές τις 20 μέρες του ταξιδιού.Κι ας μην έμαθα αν τελικά ήταν Παρίσι ή Μαδρίτη.
Λέγεται ότι τα όνειρα, ακόμα και αν μας φαίνεται ότι διαρκούν αρκετή ώρα, στην ουσία διαρκούν 2-3 δευτερόλεπτα. Ε λοιπόν, αυτά τα δευτερόλεπτα ήταν από τα καλύτερα που έχω ζήσει τελευταία.

Τί είπα; Ζήσει; Χαχαχα

Η μοναξιά ενός πρίγκιπα..

Στριφογυρίζω μόνος στο κρεββάτι.

Ξανά και ξανά.

Ζέστη.

Αυπνία.

Μοναξιά.

Μια τελευταία ελπίδα..Ναι! Είναι ξύπνια.

Για λίγο όμως.

Ζέστη.

Αυπνία.

Μοναξιά.